القرآن الكريم ( ترجمة فارسي ) — الصفحة ٠.٢٩٣

سورة الإسراء

وَمَنْ يَهْدِ اللَّهُ فَهُوَ الْمُهْتَدِ وَمَنْ يُضْلِلْ فَلَنْ تَجِدَ لَهُمْ أَوْلِيَاءَ مِنْ دُونِهِ وَنَحْشُرُهُمْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ عَلَى وُجُوهِهِمْ عُمْيًا وَبُكْمًا وَصُمًّا مَأْوَاهُمْ جَهَنَّمُ كُلَّمَا خَبَتْ زِدْنَاهُمْ سَعِيرًا ( 97 )

وهر كه را خدا هدايت كند أو رهيافته است ، وهر كه را گمراه سازد ، در برابر أو براي آنان هرگز دوستانى نيابى ، وروز قيامت آنها را كور ولآل وكر ، به روى چهره‌شان درافتاده ، برخواهيم انگيخت : جايگاهشان دوزخ است . هر بار كه آتش آن فرو نشيند ، شراره‌اى [ تازه ] برايشان مىافزاييم . ( 97 )

ذَلِكَ جَزَاؤُهُمْ بِأَنَّهُمْ كَفَرُوا بِآَيَاتِنَا وَقَالُوا أَئِذَا كُنَّا عِظَامًا وَرُفَاتًا أَئِنَّا لَمَبْعُوثُونَ خَلْقًا جَدِيدًا ( 98 )

جزاى آنها اين است ، چرا كه آيات ما را انكار كردند وگفتند : « آيا وقتي ما استخوان وخاك شديم [ باز ] در آفرينشى جديد برانگيخته خواهيم شد ؟ » ( 98 )

أَوَلَمْ يَرَوْا أَنَّ اللَّهَ الَّذِي خَلَقَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ قَادِرٌ عَلَى أَنْ يَخْلُقَ مِثْلَهُمْ وَجَعَلَ لَهُمْ أَجَلًا لَا رَيْبَ فِيهِ فَأَبَى الظَّالِمُونَ إِلَّا كُفُورًا ( 99 )

آيا ندانستند كه خدايى كه آسمانها وزمين را آفريده ، تواناست كه مانند آنان را بيافريند و [ همان خداست كه ] برايشان زماني مقرر فرموده كه در آن هيچ شكى نيست ؟ و [ لي ] ستمگران جز انكار [ چيزى را ] نپذيرفتند . ( 99 )

قُلْ لَوْ أَنْتُمْ تَمْلِكُونَ خَزَائِنَ رَحْمَةِ رَبِّي إِذًا لَأَمْسَكْتُمْ خَشْيَةَ الْإِنْفَاقِ وَكَانَ الْإِنْسَانُ قَتُورًا ( 100 )

بگو : « اگر شما مالك گنجينه‌هاى رحمت پروردگارم بوديد ، باز هم از بيم خرج كردن قطعاً امساك مىورزيديد ، وانسان همواره بخيل است . » ( 100 )

وَلَقَدْ آَتَيْنَا مُوسَى تِسْعَ آَيَاتٍ بَيِّنَاتٍ فَاسْأَلْ بَنِي إِسْرَائِيلَ إِذْ جَاءَهُمْ فَقَالَ لَهُ فِرْعَوْنُ إِنِّي لَأَظُنُّكَ يَا مُوسَى مَسْحُورًا ( 101 )

ودر حقيقت ، ما به موسى نُه نشانهء آشكار داديم - پس ، از فرزندان إسرائيل بپرس - آن گاه كه نزد آنان آمد ، وفرعون به أو گفت : « اى موسى ، من جداً تو را افسونشده مىپندارم . » ( 101 )

قَالَ لَقَدْ عَلِمْتَ مَا أَنْزَلَ هَؤُلَاءِ إِلَّا رَبُّ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ بَصَائِرَ وَإِنِّي لَأَظُنُّكَ يَا فِرْعَوْنُ مَثْبُورًا ( 102 )

گفت : « قطعاً مىدانى كه اين [ نشانه‌ها ] را كه باعث بينشهاست ، جز پروردگار آسمانها وزمين نازل نكرده است ، وراستى اى فرعون ، تو را تباه شده مىپندارم . » ( 102 )

فَأَرَادَ أَنْ يَسْتَفِزَّهُمْ مِنَ الْأَرْضِ فَأَغْرَقْنَاهُ وَمَنْ مَعَهُ جَمِيعًا ( 103 )

پس [ فرعون ] تصميم گرفت كه آنان را از سرزمين [ مصر ] بركَند ، پس أو وهر كه را با وى بود همه را غرق كرديم . ( 103 )

وَقُلْنَا مِنْ بَعْدِهِ لِبَنِي إِسْرَائِيلَ اسْكُنُوا الْأَرْضَ فَإِذَا جَاءَ وَعْدُ الْآَخِرَةِ جِئْنَا بِكُمْ لَفِيفًا ( 104 )

وپس از أو به فرزندان إسرائيل گفتيم : « در اين سرزمين ساكن شويد ، پس چون وعدهء آخرت فرا رسد شما را همه با هم محشور مىكنيم . » ( 104 )