القرآن الكريم ( ترجمة فارسي ) — الصفحة ٠.٢٨٨

سورة الإسراء

قُلْ كُونُوا حِجَارَةً أَوْ حَدِيدًا ( 50 )

بگو : « سنگ باشيد يا آهن ، ( 50 )

أَوْ خَلْقًا مِمَّا يَكْبُرُ فِي صُدُورِكُمْ فَسَيَقُولُونَ مَنْ يُعِيدُنَا قُلِ الَّذِي فَطَرَكُمْ أَوَّلَ مَرَّةٍ فَسَيُنْغِضُونَ إِلَيْكَ رُءُوسَهُمْ وَيَقُولُونَ مَتَى هُوَ قُلْ عَسَى أَنْ يَكُونَ قَرِيبًا ( 51 )

يا آفريده‌اى از آنچه در خاطر شما بزرگ مىنمايد [ باز هم برانگيخته خواهيد شد ] . » پس خواهند گفت : « چه كسى ما را بازمىگرداند ؟ » بگو : « همان كس كه نخستين بار شما را پديد آورد . » [ باز ] سرهاى خود را به طرف تو تكان مىدهند ومىگويند : « آن كي خواهد بود ؟ » بگو : « شايد كه نزديك باشد . » ( 51 )

يَوْمَ يَدْعُوكُمْ فَتَسْتَجِيبُونَ بِحَمْدِهِ وَتَظُنُّونَ إِنْ لَبِثْتُمْ إِلَّا قَلِيلًا ( 52 )

روزى كه شما را فرا مىخواند ، پس در حالي كه أو را ستايش مىكنيد اجابتش مىنماييد ومىپنداريد كه جز اندكى [ در دنيا ] نمانده‌ايد . ( 52 )

وَقُلْ لِعِبَادِي يَقُولُوا الَّتِي هِيَ أَحْسَنُ إِنَّ الشَّيْطَانَ يَنْزَغُ بَيْنَهُمْ إِنَّ الشَّيْطَانَ كَانَ لِلْإِنْسَانِ عَدُوًّا مُبِينًا ( 53 )

وبه بندگانم بگو : « آنچه را كه بهتر است بگويند » ، كه شيطان ميانشان را به هم مىزند ، زيرا شيطان همواره براي انسان دشمنى آشكار است . ( 53 )

رَبُّكُمْ أَعْلَمُ بِكُمْ إِنْ يَشَأْ يَرْحَمْكُمْ أَوْ إِنْ يَشَأْ يُعَذِّبْكُمْ وَمَا أَرْسَلْنَاكَ عَلَيْهِمْ وَكِيلًا ( 54 )

پروردگار شما به [ حال ] شما داناتر است اگر بخواهد بر شما رحمت مىآورد ، يا اگر بخواهد شما را عذاب مىكند ، وتو را بر ايشان نگهبان نفرستاده‌ايم . ( 54 )

وَرَبُّكَ أَعْلَمُ بِمَنْ فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَلَقَدْ فَضَّلْنَا بَعْضَ النَّبِيِّينَ عَلَى بَعْضٍ وَآَتَيْنَا دَاوُودَ زَبُورًا ( 55 )

وپروردگار تو به هر كه [ وهر چه ] در آسمانها وزمين است داناتر است . ودر حقيقت ، بعضي از أنبيا را بر بعضي برترى بخشيديم وبه داوود زبور داديم . ( 55 )

قُلِ ادْعُوا الَّذِينَ زَعَمْتُمْ مِنْ دُونِهِ فَلَا يَمْلِكُونَ كَشْفَ الضُّرِّ عَنْكُمْ وَلَا تَحْوِيلًا ( 56 )

بگو : « كساني را كه به جاى أو [ معبود خود ] پنداشتيد ، بخوانيد . [ آنها ] نه اختياري دارند كه از شما دفع زيان كنند ونه [ آنكه بلايى را از شما ] بگردانند . ( 56 )

أُولَئِكَ الَّذِينَ يَدْعُونَ يَبْتَغُونَ إِلَى رَبِّهِمُ الْوَسِيلَةَ أَيُّهُمْ أَقْرَبُ وَيَرْجُونَ رَحْمَتَهُ وَيَخَافُونَ عَذَابَهُ إِنَّ عَذَابَ رَبِّكَ كَانَ مَحْذُورًا ( 57 )

آن كساني را كه ايشان مىخوانند [ خود ] به سوى پروردگارشان تقرب مىجويند [ تا بدانند ] كدام يك از آنها [ به أو ] نزديكترند ، وبه رحمت وى اميدوارند ، واز عذابش مىترسند ، چرا كه عذاب پروردگارت همواره در خور پرهيز است . ( 57 )

وَإِنْ مِنْ قَرْيَةٍ إِلَّا نَحْنُ مُهْلِكُوهَا قَبْلَ يَوْمِ الْقِيَامَةِ أَوْ مُعَذِّبُوهَا عَذَابًا شَدِيدًا كَانَ ذَلِكَ فِي الْكِتَابِ مَسْطُورًا ( 58 )

وهيچ شهري نيست مگر اينكه ما آن را [ در صورت نافرمانى ، ] پيش از روز رستاخيز ، به هلاكت مىرسانيم يا آن را سخت عذاب مىكنيم . اين [ عقوبت ] در كتاب [ الهى ] به قلم رفته است . ( 58 )