القرآن الكريم ( ترجمة فارسي ) — الصفحة ٠.٢٧٢

سورة النحل

وَقَالَ الَّذِينَ أَشْرَكُوا لَوْ شَاءَ اللَّهُ مَا عَبَدْنَا مِنْ دُونِهِ مِنْ شَيْءٍ نَحْنُ وَلَا آَبَاؤُنَا وَلَا حَرَّمْنَا مِنْ دُونِهِ مِنْ شَيْءٍ كَذَلِكَ فَعَلَ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ فَهَلْ عَلَى الرُّسُلِ إِلَّا الْبَلَاغُ الْمُبِينُ ( 35 )

وكساني كه شرك ورزيدند گفتند : « اگر خدا مىخواست - نه ما ونه پدرانمان - هيچ چيزى را غير از أو نمىپرستيديم وبدون [ حكم ] أو چيزى را حرام نمىشمرديم . » كساني كه پيش از آنان بودند [ نيز ] چنين رفتار كردند ، و [ لي ] آيا جز ابلاغ آشكار بر پيامبران [ وظيفه‌اى ] است ؟ ( 35 )

وَلَقَدْ بَعَثْنَا فِي كُلِّ أُمَّةٍ رَسُولًا أَنِ اُعْبُدُوا اللَّهَ وَاجْتَنِبُوا الطَّاغُوتَ فَمِنْهُمْ مَنْ هَدَى اللَّهُ وَمِنْهُمْ مَنْ حَقَّتْ عَلَيْهِ الضَّلَالَةُ فَسِيرُوا فِي الْأَرْضِ فَانْظُرُوا كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الْمُكَذِّبِينَ ( 36 )

ودر حقيقت ، در ميان هر أمتي فرستاده‌اى برانگيختيم [ تا بگويد : ] « خدا را بپرستيد واز طاغوت [ فريبگر ] بپرهيزيد . » پس ، از ايشان كسى است كه خدا [ أو را ] هدايت كرده ، واز ايشان كسى است كه گمراهى بر أو سزاوار است . بنا بر اين در زمين بگرديد وببينيد فرجام تكذيبكنندگان چگونه بوده است . ( 36 )

إِنْ تَحْرِصْ عَلَى هُدَاهُمْ فَإِنَّ اللَّهَ لَا يَهْدِي مَنْ يُضِلُّ وَمَا لَهُمْ مِنْ نَاصِرِينَ ( 37 )

اگر [ چه ] بر هدايت آنان حرص ورزى ، ولى خدا كسى را كه فرو گذاشته است هدايت نمىكند ، وبراي ايشان يارىكنندگانى نيست . ( 37 )

وَأَقْسَمُوا بِاللَّهِ جَهْدَ أَيْمَانِهِمْ لَا يَبْعَثُ اللَّهُ مَنْ يَمُوتُ بَلَى وَعْدًا عَلَيْهِ حَقًّا وَلَكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لَا يَعْلَمُونَ ( 38 )

وبا سختترين سوگندهايشان بخدا سوگند ياد كردند كه خدا كسى را كه مىميرد بر نخواهد انگيخت . آرى ، [ انجام ] اين وعده بر أو حق است ، ليكن بيشتر مردم نمىدانند . ( 38 )

لِيُبَيِّنَ لَهُمُ الَّذِي يَخْتَلِفُونَ فِيهِ وَلِيَعْلَمَ الَّذِينَ كَفَرُوا أَنَّهُمْ كَانُوا كَاذِبِينَ ( 39 )

تا [ خدا ] آنچه را در [ مورد ] آن اختلاف دارند ، براي آنان توضيح دهد ، وتا كساني كه كافر شده‌اند ، بدانند كه آنها خود دروغ مىگفته‌اند . ( 39 )

إِنَّمَا قَوْلُنَا لِشَيْءٍ إِذَا أَرَدْنَاهُ أَنْ نَقُولَ لَهُ كُنْ فَيَكُونُ ( 40 )

ما وقتي چيزى را اراده كنيم ، همين قدر به آن مىگوييم : « باش » ، بىدرنگ موجود مىشود . ( 40 )

وَالَّذِينَ هَاجَرُوا فِي اللَّهِ مِنْ بَعْدِ مَا ظُلِمُوا لَنُبَوِّئَنَّهُمْ فِي الدُّنْيَا حَسَنَةً وَلَأَجْرُ الْآَخِرَةِ أَكْبَرُ لَوْ كَانُوا يَعْلَمُونَ ( 41 )

وكساني كه پس از ستمديدگى ، در راه خدا هجرت كرده‌اند ، در اين دنيا جاى نيكويى به آنان مىدهيم ، واگر بدانند ، قطعاً پاداش آخرت بزرگتر خواهد بود . ( 41 )

الَّذِينَ صَبَرُوا وَعَلَى رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُونَ ( 42 )

همانان كه صبر نمودند وبر پروردگارشان توكّل مىكنند . ( 42 )