القرآن الكريم ( ترجمة فارسي ) — الصفحة ٠.٢٥٨

سورة إبراهيم

قَالَتْ لَهُمْ رُسُلُهُمْ إِنْ نَحْنُ إِلَّا بَشَرٌ مِثْلُكُمْ وَلَكِنَّ اللَّهَ يَمُنُّ عَلَى مَنْ يَشَاءُ مِنْ عِبَادِهِ وَمَا كَانَ لَنَا أَنْ نَأْتِيَكُمْ بِسُلْطَانٍ إِلَّا بِإِذْنِ اللَّهِ وَعَلَى اللَّهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُؤْمِنُونَ ( 11 )

پيامبرانشان به آنان گفتند : « ما جز بشرى مثل شما نيستيم . ولى خدا بر هر يك از بندگانش كه بخواهد منّت مىنهد ، وما را نرسد كه جز به اذن خدا براي شما حجّتى بياوريم ، ومؤمنان بايد تنها بر خدا توكل كنند . » ( 11 )

وَمَا لَنَا أَلَّا نَتَوَكَّلَ عَلَى اللَّهِ وَقَدْ هَدَانَا سُبُلَنَا وَلَنَصْبِرَنَّ عَلَى مَا آَذَيْتُمُونَا وَعَلَى اللَّهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُتَوَكِّلُونَ ( 12 )

وچرا بر خدا توكل نكنيم وحال آنكه ما را به راه‌هايمان رهبرى كرده است ؟ والبتة ما بر آزارى كه به ما رسانديد شكيبايى خواهيم كرد ، وتوكل كنندگان بايد تنها بر خدا توكل كنند . ( 12 )

وَقَالَ الَّذِينَ كَفَرُوا لِرُسُلِهِمْ لَنُخْرِجَنَّكُمْ مِنْ أَرْضِنَا أَوْ لَتَعُودُنَّ فِي مِلَّتِنَا فَأَوْحَى إِلَيْهِمْ رَبُّهُمْ لَنُهْلِكَنَّ الظَّالِمِينَ ( 13 )

وكساني كه كافر شدند ، به پيامبرانشان گفتند : « شما را از سرزمين خودمان بيرون خواهيم كرد مگر اينكه به كيش ما بازگرديد . » پس پروردگارشان به آنان وحى كرد كه حتماً ستمگران را هلاك خواهيم كرد . ( 13 )

وَلَنُسْكِنَنَّكُمُ الْأَرْضَ مِنْ بَعْدِهِمْ ذَلِكَ لِمَنْ خَافَ مَقَامِي وَخَافَ وَعِيدِ ( 14 )

وقطعاً شما را پس از ايشان در آن سرزمين سكونت خواهيم داد . اين براي كسى است كه از ايستادن [ در محشر به هنگام حساب ] در پيشگاه من بترسد واز تهديدم بيم داشته باشد . ( 14 )

وَاسْتَفْتَحُوا وَخَابَ كُلُّ جَبَّارٍ عَنِيدٍ ( 15 )

و [ پيامبران از خدا ] گشايش خواستند ، و [ سرانجام ] هر زورگوى لجوجى نوميد شد . ( 15 )

مِنْ وَرَائِهِ جَهَنَّمُ وَيُسْقَى مِنْ مَاءٍ صَدِيدٍ ( 16 )

[ آن كس كه ] دوزخ پيش روى اوست وبه أو آبى چركين نوشانده مىشود . ( 16 )

يَتَجَرَّعُهُ وَلَا يَكَادُ يُسِيغُهُ وَيَأْتِيهِ الْمَوْتُ مِنْ كُلِّ مَكَانٍ وَمَا هُوَ بِمَيِّتٍ وَمِنْ وَرَائِهِ عَذَابٌ غَلِيظٌ ( 17 )

آن را جرعه جرعه مىنوشد ونمىتواند آن را فرو برد ، ومرگ از هر جانبي به سويش مىآيد ولى نمىميرد وعذابي سنگين به دنبال دارد . ( 17 )

مَثَلُ الَّذِينَ كَفَرُوا بِرَبِّهِمْ أَعْمَالُهُمْ كَرَمَادٍ اشْتَدَّتْ بِهِ الرِّيحُ فِي يَوْمٍ عَاصِفٍ لَا يَقْدِرُونَ مِمَّا كَسَبُوا عَلَى شَيْءٍ ذَلِكَ هُوَ الضَّلَالُ الْبَعِيدُ ( 18 )

مَثَل كساني كه به پروردگار خود كافر شدند ، كردارهايشان به خاكسترى مىماند كه بادي تند در روزى طوفانى بر آن بوزد : از آنچه به دست آورده‌اند هيچ [ بهره‌اى ] نمىتوانند بُرد . اين است همان گمراهىِ دور ودراز . ( 18 )