القرآن الكريم ( ترجمة فارسي ) — الصفحة ٠.٢٥٠

سورة الرعد

سورة الرعد

* ( سورة الرعد ) *

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ المر تِلْكَ آَيَاتُ الْكِتَابِ وَالَّذِي أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ الْحَقُّ وَلَكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لَا يُؤْمِنُونَ ( 1 )

به نام خداوند رحمتگر مهربان ، الف ، لام ، ميم ، راء . اين است آيات كتاب ، وآنچه از جانب پروردگارت به سوى تو نازل شده ، حق است ، ولى بيشتر مردم نمىگروند . ( 1 )

اللَّهُ الَّذِي رَفَعَ السَّمَاوَاتِ بِغَيْرِ عَمَدٍ تَرَوْنَهَا ثُمَّ اسْتَوَى عَلَى الْعَرْشِ وَسَخَّرَ الشَّمْسَ وَالْقَمَرَ كُلٌّ يَجْرِي لِأَجَلٍ مُسَمًّى يُدَبِّرُ الْأَمْرَ يُفَصِّلُ الْآَيَاتِ لَعَلَّكُمْ بِلِقَاءِ رَبِّكُمْ تُوقِنُونَ ( 2 )

خدا [ همان ] كسى است كه آسمانها را بدون ستونهايى كه آنها را ببينيد برافراشت ، آن گاه بر عرش استيلا يافت وخورشيد وماه را رام گردانيد هر كدام براي مدتي معين به سير خود ادامه مىدهند . [ خداوند ] در كار [ آفرينش ] تدبير مىكند ، وآيات [ خود ] را به روشنى بيان مىنمايد ، اميد كه شما به لقاى پروردگارتان يقين حاصل كنيد . ( 2 )

وَهُوَ الَّذِي مَدَّ الْأَرْضَ وَجَعَلَ فِيهَا رَوَاسِيَ وَأَنْهَارًا وَمِنْ كُلِّ الثَّمَرَاتِ جَعَلَ فِيهَا زَوْجَيْنِ اثْنَيْنِ يُغْشِي اللَّيْلَ النَّهَارَ إِنَّ فِي ذَلِكَ لَآَيَاتٍ لِقَوْمٍ يَتَفَكَّرُونَ ( 3 )

واوست كسى كه زمين را گسترانيد ودر آن ، كوه‌ها ورودها نهاد ، واز هر گونه ميوه‌اى در آن ، جُفت جُفت قرار داد . روز را به شب مىپوشاند . قطعاً در اين [ أمور ] براي مردمى كه تفكر مىكنند نشانه‌هايى وجود دارد . ( 3 )

وَفِي الْأَرْضِ قِطَعٌ مُتَجَاوِرَاتٌ وَجَنَّاتٌ مِنْ أَعْنَابٍ وَزَرْعٌ وَنَخِيلٌ صِنْوَانٌ وَغَيْرُ صِنْوَانٍ يُسْقَى بِمَاءٍ وَاحِدٍ وَنُفَضِّلُ بَعْضَهَا عَلَى بَعْضٍ فِي الْأُكُلِ إِنَّ فِي ذَلِكَ لَآَيَاتٍ لِقَوْمٍ يَعْقِلُونَ ( 4 )

ودر زمين قطعاتى است كنار هم ، وباغهايى از انگور وكشتزارها ودرختان خرما ، چه از يك ريشه وچه از غير يك ريشه ، كه با يك آب سيراب مىگردند ، و [ با اين همه ] برخى از آنها را در ميوه [ از حيث مزه ونوع وكيفيت ] بر برخى ديگر برترى مىدهيم . بي گمان در اين [ امر نيز ] براي مردمى كه تعقّل مىكنند دلايل [ روشنى ] است . ( 4 )

وَإِنْ تَعْجَبْ فَعَجَبٌ قَوْلُهُمْ أَئِذَا كُنَّا تُرَابًا أَئِنَّا لَفِي خَلْقٍ جَدِيدٍ أُولَئِكَ الَّذِينَ كَفَرُوا بِرَبِّهِمْ وَأُولَئِكَ الْأَغْلَالُ فِي أَعْنَاقِهِمْ وَأُولَئِكَ أَصْحَابُ النَّارِ هُمْ فِيهَا خَالِدُونَ ( 5 )

واگر عجب دارى ، عجب از سخن آنان [ كافران ] است كه : « آيا وقتي خاك شديم ، به راستى در آفرينش جديدى خواهيم بود ؟ » اينان همان كسانند كه به پروردگارشان كفر ورزيده‌اند ودر گردنهايشان زنجيرهاست ، وآنان همدم آتشند ودر آن ماندگار خواهند بود . ( 5 )