القرآن الكريم ( ترجمة فارسي ) — الصفحة ٠.٢٤٩

سورة يوسف

وَمَا تَسْأَلُهُمْ عَلَيْهِ مِنْ أَجْرٍ إِنْ هُوَ إِلَّا ذِكْرٌ لِلْعَالَمِينَ ( 104 )

وتو بر اين [ كار ] پاداشى از آنان نمىخواهى . آن [ قرآن ] جز پندى براي جهانيان نيست . ( 104 )

وَكَأَيِّنْ مِنْ آَيَةٍ فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ يَمُرُّونَ عَلَيْهَا وَهُمْ عَنْهَا مُعْرِضُونَ ( 105 )

وچه بسيار نشانه‌ها در آسمانها وزمين است كه بر آنها مىگذرند در حالي كه از آنها روى برمىگردانند . ( 105 )

وَمَا يُؤْمِنُ أَكْثَرُهُمْ بِاللَّهِ إِلَّا وَهُمْ مُشْرِكُونَ ( 106 )

وبيشترشان به خدا ايمان نمىآورند جز اينكه [ با أو چيزى را ] شريك مىگيرند . ( 106 )

أَفَأَمِنُوا أَنْ تَأْتِيَهُمْ غَاشِيَةٌ مِنْ عَذَابِ اللَّهِ أَوْ تَأْتِيَهُمُ السَّاعَةُ بَغْتَةً وَهُمْ لَا يَشْعُرُونَ ( 107 )

آيا ايمنند از اينكه عذاب فراگير خدا به آنان دررسد ، يا قيامت - در حالي كه بىخبرند - بناگاه آنان را فرا رسد ؟ ( 107 )

قُلْ هَذِهِ سَبِيلِي أَدْعُو إِلَى اللَّهِ عَلَى بَصِيرَةٍ أَنَا وَمَنِ اتَّبَعَنِي وَسُبْحَانَ اللَّهِ وَمَا أَنَا مِنَ الْمُشْرِكِينَ ( 108 )

بگو : « اين است راه من ، كه من وهر كس ( پيروىام ) كرد با بينايى به سوى خدا دعوت مىكنيم ، ومنزّه است خدا ، ومن از مشركان نيستم . » ( 108 )

وَمَا أَرْسَلْنَا مِنْ قَبْلِكَ إِلَّا رِجَالًا نُوحِي إِلَيْهِمْ مِنْ أَهْلِ الْقُرَى أَفَلَمْ يَسِيرُوا فِي الْأَرْضِ فَيَنْظُرُوا كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ وَلَدَارُ الْآَخِرَةِ خَيْرٌ لِلَّذِينَ اتَّقَوْا أَفَلَا تَعْقِلُونَ ( 109 )

وپيش از تو [ نيز ] جز مردانى از أهل شهرها را - كه به آنان وحى مىكرديم - نفرستاديم . آيا در زمين نگرديده‌اند تا فرجام كساني را كه پيش از آنان بوده‌اند بنگرند ؟ وقطعاً سراى آخرت براي كساني كه پرهيزگارى كرده‌اند بهتر است . آيا نمىانديشيد ؟ ( 109 )

حَتَّى إِذَا اسْتَيْئَسَ الرُّسُلُ وَظَنُّوا أَنَّهُمْ قَدْ كُذِبُوا جَاءَهُمْ نَصْرُنَا فَنُجِّيَ مَنْ نَشَاءُ وَلَا يُرَدُّ بَأْسُنَا عَنِ الْقَوْمِ الْمُجْرِمِينَ ( 110 )

تا هنگامى كه فرستادگان [ ما ] نوميد شدند و [ مردم ] پنداشتند كه به آنان واقعاً دروغ گفته شده ، يارى ما به آنان رسيد . پس كساني را كه مىخواستيم ، نجات يافتند ، و [ لي ] عذاب ما از گروه مجرمان برگشت ندارد . ( 110 )

لَقَدْ كَانَ فِي قَصَصِهِمْ عِبْرَةٌ لِأُولِي الْأَلْبَابِ مَا كَانَ حَدِيثًا يُفْتَرَى وَلَكِنْ تَصْدِيقَ الَّذِي بَيْنَ يَدَيْهِ وَتَفْصِيلَ كُلِّ شَيْءٍ وَهُدًى وَرَحْمَةً لِقَوْمٍ يُؤْمِنُونَ ( 111 )

به راستى در سرگذشت آنان ، براي خردمندان عبرتي است . سخنى نيست كه به دروغ ساخته شده باشد ، بلكه تصديق آنچه [ از كتابهايى ] است كه پيش از آن بوده وروشنگر هر چيز است وبراي مردمى كه ايمان مىآورند رهنمود ورحمتي است . ( 111 )