القرآن الكريم ( ترجمة فارسي ) — الصفحة ٠.٢٤٦

سورة يوسف

قَالَ مَعَاذَ اللَّهِ أَنْ نَأْخُذَ إِلَّا مَنْ وَجَدْنَا مَتَاعَنَا عِنْدَهُ إِنَّا إِذًا لَظَالِمُونَ ( 79 )

گفت : « پناه به خدا ، كه جز آن كس را كه كالاى خود را نزد وى يافته‌ايم بازداشت كنيم ، زيرا در آن صورت قطعاً ستمكار خواهيم بود . » ( 79 )

فَلَمَّا اسْتَيْئَسُوا مِنْهُ خَلَصُوا نَجِيًّا قَالَ كَبِيرُهُمْ أَلَمْ تَعْلَمُوا أَنَّ أَبَاكُمْ قَدْ أَخَذَ عَلَيْكُمْ مَوْثِقًا مِنَ اللَّهِ وَمِنْ قَبْلُ مَا فَرَّطْتُمْ فِي يُوسُفَ فَلَنْ أَبْرَحَ الْأَرْضَ حَتَّى يَأْذَنَ لِي أَبِي أَوْ يَحْكُمَ اللَّهُ لِي وَهُوَ خَيْرُ الْحَاكِمِينَ ( 80 )

پس چون از أو نوميد شدند ، رازگويان كنار كشيدند . بزرگشان گفت : « مگر نمىدانيد كه پدرتان با نام خدا پيمانى استوار از شما گرفته است وقبلا [ هم ] در بارهء يوسف تقصير كرديد ؟ هرگز از اين سرزمين نمىروم تا پدرم به من اجازه دهد يا خدا در حق من داورى كند ، وأو بهترين داوران است . ( 80 )

ارْجِعُوا إِلَى أَبِيكُمْ فَقُولُوا يَا أَبَانَا إِنَّ ابْنَكَ سَرَقَ وَمَا شَهِدْنَا إِلَّا بِمَا عَلِمْنَا وَمَا كُنَّا لِلْغَيْبِ حَافِظِينَ ( 81 )

پيش پدرتان بازگرديد وبگوييد : اى پدر ، پسرت دزدى كرده ، وما جز آنچه مىدانيم گواهى نمىدهيم وما نگهبان غيب نبوديم . ( 81 )

وَاسْأَلِ الْقَرْيَةَ الَّتِي كُنَّا فِيهَا وَالْعِيرَ الَّتِي أَقْبَلْنَا فِيهَا وَإِنَّا لَصَادِقُونَ ( 82 )

واز [ مردم ] شهري كه در آن بوديم وكاروانى كه در ميان آن آمديم جويا شو ، وما قطعاً راست مىگوييم . ( 82 )

قَالَ بَلْ سَوَّلَتْ لَكُمْ أَنْفُسُكُمْ أَمْرًا فَصَبْرٌ جَمِيلٌ عَسَى اللَّهُ أَنْ يَأْتِيَنِي بِهِمْ جَمِيعًا إِنَّهُ هُوَ الْعَلِيمُ الْحَكِيمُ ( 83 )

[ يعقوب ] گفت : « [ چنين نيست ، ] بلكه نفس شما امرى [ نادرست ] را براي شما آراسته است . پس [ صبر من ] صبري نيكوست . اميد كه خدا همهء آنان را به سوى من [ باز ] آورَد ، كه أو داناى حكيم است . » ( 83 )

وَتَوَلَّى عَنْهُمْ وَقَالَ يَا أَسَفَى عَلَى يُوسُفَ وَابْيَضَّتْ عَيْنَاهُ مِنَ الْحُزْنِ فَهُوَ كَظِيمٌ ( 84 )

واز آنان روى گردانيد وگفت : « اى دريغ بر يوسف ! » ودر حالي كه اندوه خود را فرو مىخورد ، چشمانش از اندوه سپيد شد . ( 84 )

قَالُوا تَاللَّهِ تَفْتَأُ تَذْكُرُ يُوسُفَ حَتَّى تَكُونَ حَرَضًا أَوْ تَكُونَ مِنَ الْهَالِكِينَ ( 85 )

[ پسران أو ] گفتند : « به خدا سوگند كه پيوسته يوسف را ياد مىكنى تا بيمار شوى يا هلاك گردى . » ( 85 )

قَالَ إِنَّمَا أَشْكُو بَثِّي وَحُزْنِي إِلَى اللَّهِ وَأَعْلَمُ مِنَ اللَّهِ مَا لَا تَعْلَمُونَ ( 86 )

گفت : « من شكايت غم واندوه خود را پيش خدا مىبرم ، واز [ عنايت ] خدا چيزى مىدانم كه شما نمىدانيد . ( 86 )