القرآن الكريم ( ترجمة فارسي ) — الصفحة ٠.٢٣٢

سورة هود

فَلَمَّا جَاءَ أَمْرُنَا جَعَلْنَا عَالِيَهَا سَافِلَهَا وَأَمْطَرْنَا عَلَيْهَا حِجَارَةً مِنْ سِجِّيلٍ مَنْضُودٍ ( 82 )

پس چون فرمان ما آمد ، آن [ شهر ] را زير وزبر كرديم وسنگپاره‌هايى از [ نوع ] سنگ گِلهاى لايه لايه ، بر آن فرو ريختيم . ( 82 )

مُسَوَّمَةً عِنْدَ رَبِّكَ وَمَا هِيَ مِنَ الظَّالِمِينَ بِبَعِيدٍ ( 83 )

[ سنگهايى ] كه نزد پروردگارت نشانزده بود . و [ خرابه‌هاى ] آن از ستمگران چندان دور نيست . ( 83 )

وَإِلَى مَدْيَنَ أَخَاهُمْ شُعَيْبًا قَالَ يَا قَوْمِ اعْبُدُوا اللَّهَ مَا لَكُمْ مِنْ إِلَهٍ غَيْرُهُ وَلَا تَنْقُصُوا الْمِكْيَالَ وَالْمِيزَانَ إِنِّي أَرَاكُمْ بِخَيْرٍ وَإِنِّي أَخَافُ عَلَيْكُمْ عَذَابَ يَوْمٍ مُحِيطٍ ( 84 )

وبه سوى [ أهل ] مَدْيَنْ ، برادرشان شعيب را [ فرستاديم ] . گفت : « اى قوم من ، خدا را بپرستيد . براي شما جز أو معبودى نيست . وپيمانه وترازو را كم مكنيد . به راستى شما را در نعمت مىبينم . و [ لي ] از عذاب روزى فراگير بر شما بيمناكم . » ( 84 )

وَيَا قَوْمِ أَوْفُوا الْمِكْيَالَ وَالْمِيزَانَ بِالْقِسْطِ وَلَا تَبْخَسُوا النَّاسَ أَشْيَاءَهُمْ وَلَا تَعْثَوْا فِي الْأَرْضِ مُفْسِدِينَ ( 85 )

« واى قوم من ، پيمانه وترازو را به داد ، تمام دهيد ، وحقوق مردم را كم مدهيد ، ودر زمين به فساد سر برمداريد . » ( 85 )

بَقِيَّةُ اللَّهِ خَيْرٌ لَكُمْ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ وَمَا أَنَا عَلَيْكُمْ بِحَفِيظٍ ( 86 )

« اگر مؤمن باشيد ، باقيماندهء [ حلال ] خدا براي شما بهتر است ، ومن بر شما نگاهبان نيستم . » ( 86 )

قَالُوا يَا شُعَيْبُ أَصَلَاتُكَ تَأْمُرُكَ أَنْ نَتْرُكَ مَا يَعْبُدُ آَبَاؤُنَا أَوْ أَنْ نَفْعَلَ فِي أَمْوَالِنَا مَا نَشَاءُ إِنَّكَ لَأَنْتَ الْحَلِيمُ الرَّشِيدُ ( 87 )

گفتند : « اى شعيب ، آيا نماز تو به تو دستور مىدهد كه آنچه را پدران ما مىپرستيده‌اند رها كنيم ، يا در أموال خود به ميل خود تصرّف نكنيم ؟ راستى كه تو بردبارِ فرزانه‌اى . » ( 87 )

قَالَ يَا قَوْمِ أَرَأَيْتُمْ إِنْ كُنْتُ عَلَى بَيِّنَةٍ مِنْ رَبِّي وَرَزَقَنِي مِنْهُ رِزْقًا حَسَنًا وَمَا أُرِيدُ أَنْ أُخَالِفَكُمْ إِلَى مَا أَنْهَاكُمْ عَنْهُ إِنْ أُرِيدُ إِلَّا الْإِصْلَاحَ مَا اسْتَطَعْتُ وَمَا تَوْفِيقِي إِلَّا بِاللَّهِ عَلَيْهِ تَوَكَّلْتُ وَإِلَيْهِ أُنِيبُ ( 88 )

گفت : « اى قوم من ، بينديشيد ، اگر از جانب پروردگارم دليل روشنى داشته باشم ، وأو از سوى خود روزىِ نيكويى به من داده باشد [ آيا باز هم از پرستش أو دست بردارم ؟ ] من نمىخواهم در آنچه شما را از آن باز مىدارم با شما مخالفت كنم [ وخود مرتكب آن شوم ] . من قصدي جز اصلاح [ جامعه ] تا آنجا كه بتوانم ، ندارم ، وتوفيق من جز به [ يارى ] خدا نيست . بر أو توكّل كرده‌ام وبه سوى أو بازمىگردم . » ( 88 )