القرآن الكريم ( ترجمة فارسي ) — الصفحة ٠.٢٣١

سورة هود

قَالَتْ يَا وَيْلَتَى أَأَلِدُ وَأَنَا عَجُوزٌ وَهَذَا بَعْلِي شَيْخًا إِنَّ هَذَا لَشَيْءٌ عَجِيبٌ ( 72 )

[ همسر إبراهيم ] گفت : « اى واي بر من ، آيا فرزند آورم با آنكه من پير زنم ، واين شوهرم پير مرد است ؟ واقعاً اين چيز بسيار عجيبى است . » ( 72 )

قَالُوا أَتَعْجَبِينَ مِنْ أَمْرِ اللَّهِ رَحْمَةُ اللَّهِ وَبَرَكَاتُهُ عَلَيْكُمْ أَهْلَ الْبَيْتِ إِنَّهُ حَمِيدٌ مَجِيدٌ ( 73 )

گفتند : « آيا از كار خدا تعجّب مىكنى ؟ رحمت خدا وبركات أو بر شما خاندان [ رسالت ] باد . بىگمان ، أو ستوده‌اى بزرگوار است . » ( 73 )

فَلَمَّا ذَهَبَ عَنْ إِبْرَاهِيمَ الرَّوْعُ وَجَاءَتْهُ الْبُشْرَى يُجَادِلُنَا فِي قَوْمِ لُوطٍ ( 74 )

پس وقتي ترس إبراهيم زايل شد ومژدهء [ فرزنددار شدن ] به أو رسيد ، در بارهء قوم لوط با ما [ به قصد شفاعت ] چون وچرا مىكرد . ( 74 )

إِنَّ إِبْرَاهِيمَ لَحَلِيمٌ أَوَّاهٌ مُنِيبٌ ( 75 )

زيرا إبراهيم ، بردبار ونرمدل وبازگشتكننده [ به سوى خدا ] بود . ( 75 )

يَا إِبْرَاهِيمُ أَعْرِضْ عَنْ هَذَا إِنَّهُ قَدْ جَاءَ أَمْرُ رَبِّكَ وَإِنَّهُمْ آَتِيهِمْ عَذَابٌ غَيْرُ مَرْدُودٍ ( 76 )

اى إبراهيم ! از اين [ چون وچرا ] روى برتاب ، كه فرمان پروردگارت آمده وبراي آنان عذابي كه بىبازگشت است خواهد آمد . ( 76 )

وَلَمَّا جَاءَتْ رُسُلُنَا لُوطًا سِيءَ بِهِمْ وَضَاقَ بِهِمْ ذَرْعًا وَقَالَ هَذَا يَوْمٌ عَصِيبٌ ( 77 )

وچون فرستادگان ما نزد لوط آمدند ، به [ آمدنِ ] آنان ناراحت ، ودستش از حمايت ايشان كوتاه شد وگفت : « امروز ، روزى سخت است . » ( 77 )

وَجَاءَهُ قَوْمُهُ يُهْرَعُونَ إِلَيْهِ وَمِنْ قَبْلُ كَانُوا يَعْمَلُونَ السَّيِّئَاتِ قَالَ يَا قَوْمِ هَؤُلَاءِ بَنَاتِي هُنَّ أَطْهَرُ لَكُمْ فَاتَّقُوا اللَّهَ وَلَا تُخْزُونِ فِي ضَيْفِي أَلَيْسَ مِنْكُمْ رَجُلٌ رَشِيدٌ ( 78 )

وقوم أو شتابان به سويش آمدند ، وپيش از آن كارهاى زشت مىكردند . [ لوط ] گفت : « اى قوم من ، اينان دختران منند . آنان براي شما پاكيزه‌ترند . پس از خدا بترسيد ومرا در كار مهمانانم رسوا مكنيد . آيا در ميان شما آدمي عقلرس پيدا نمىشود ؟ » ( 78 )

قَالُوا لَقَدْ عَلِمْتَ مَا لَنَا فِي بَنَاتِكَ مِنْ حَقٍّ وَإِنَّكَ لَتَعْلَمُ مَا نُرِيدُ ( 79 )

گفتند : « تو خوب مىدانى كه ما را به دخترانت حاجتي نيست وتو خوب مىدانى كه ما چه مىخواهيم . » ( 79 )

قَالَ لَوْ أَنَّ لِي بِكُمْ قُوَّةً أَوْ آَوِي إِلَى رُكْنٍ شَدِيدٍ ( 80 )

[ لوط ] گفت : « كاش براي مقابله با شما قدرتى داشتم يا به تكيه‌گاهى استوار پناه مىجستم . » ( 80 )

قَالُوا يَا لُوطُ إِنَّا رُسُلُ رَبِّكَ لَنْ يَصِلُوا إِلَيْكَ فَأَسْرِ بِأَهْلِكَ بِقِطْعٍ مِنَ اللَّيْلِ وَلَا يَلْتَفِتْ مِنْكُمْ أَحَدٌ إِلَّا امْرَأَتَكَ إِنَّهُ مُصِيبُهَا مَا أَصَابَهُمْ إِنَّ مَوْعِدَهُمُ الصُّبْحُ أَلَيْسَ الصُّبْحُ بِقَرِيبٍ ( 81 )

گفتند : « اى لوط ، ما فرستادگان پروردگار توييم . آنان هرگز به تو دست نخواهند يافت . پس ، پاسى از شب گذشته خانواده‌ات را حركت ده - وهيچ كس از شما نبايد واپس بنگرد - مگر زنت ، كه آنچه به ايشان رسد به أو [ نيز ] خواهد رسيد . بىگمان ، وعده‌گاه آنان صبح است . مگر صبح نزديك نيست ؟ » ( 81 )