القرآن الكريم ( ترجمة فارسي ) — الصفحة ٠.٢٢٧

سورة هود

وَيَصْنَعُ الْفُلْكَ وَكُلَّمَا مَرَّ عَلَيْهِ مَلَأٌ مِنْ قَوْمِهِ سَخِرُوا مِنْهُ قَالَ إِنْ تَسْخَرُوا مِنَّا فَإِنَّا نَسْخَرُ مِنْكُمْ كَمَا تَسْخَرُونَ ( 38 )

و [ نوح ] كشتى را مىساخت ، وهر بار كه اشرافى از قومش بر أو مىگذشتند ، أو را مسخره مىكردند . مىگفت : « اگر ما را مسخره مىكنيد ، ما [ نيز ] شما را همان گونه كه مسخره مىكنيد ، مسخره خواهيم كرد . » ( 38 )

فَسَوْفَ تَعْلَمُونَ مَنْ يَأْتِيهِ عَذَابٌ يُخْزِيهِ وَيَحِلُّ عَلَيْهِ عَذَابٌ مُقِيمٌ ( 39 )

به زودى خواهيد دانست چه كسى را عذابي خواركننده درمىرسد وبر أو عذابي پايدار فرود مىآيد ؟ ! » ( 39 )

حَتَّى إِذَا جَاءَ أَمْرُنَا وَفَارَ التَّنُّورُ قُلْنَا احْمِلْ فِيهَا مِنْ كُلٍّ زَوْجَيْنِ اثْنَيْنِ وَأَهْلَكَ إِلَّا مَنْ سَبَقَ عَلَيْهِ الْقَوْلُ وَمَنْ آَمَنَ وَمَا آَمَنَ مَعَهُ إِلَّا قَلِيلٌ ( 40 )

تا آن گاه كه فرمان ما دررسيد وتنور فوران كرد ، فرموديم : « در آن [ كشتى ] از هر حيواني يك جفت ، با كسانت - مگر كسى كه قبلًا در بارهء أو سخن رفته است - وكساني كه ايمان آورده‌اند ، حمل كن . » وبا أو جز [ عدّهء ] اندكى ايمان نياورده بودند . ( 40 )

وَقَالَ ارْكَبُوا فِيهَا بِسْمِ اللَّهِ مَجْرَاهَا وَمُرْسَاهَا إِنَّ رَبِّي لَغَفُورٌ رَحِيمٌ ( 41 )

و [ نوح ] گفت : « در آن سوار شويد . به نام خداست روانشدنش ولنگر انداختنش ، بي گمان پروردگار من آمرزندهء مهربان است . » ( 41 )

وَهِيَ تَجْرِي بِهِمْ فِي مَوْجٍ كَالْجِبَالِ وَنَادَى نُوحٌ ابْنَهُ وَكَانَ فِي مَعْزِلٍ يَا بُنَيَّ ارْكَبْ مَعَنَا وَلَا تَكُنْ مَعَ الْكَافِرِينَ ( 42 )

وآن [ كِشتى ] ايشان را در ميان موجى كوه‌آسا مىبُرد ، ونوح پسرش را كه در كنارى بود بانگ درداد : « اى پسرك من ، با ما سوار شو وبا كافران مباش . » ( 42 )

قَالَ سَآَوِي إِلَى جَبَلٍ يَعْصِمُنِي مِنَ الْمَاءِ قَالَ لَا عَاصِمَ الْيَوْمَ مِنْ أَمْرِ اللَّهِ إِلَّا مَنْ رَحِمَ وَحَالَ بَيْنَهُمَا الْمَوْجُ فَكَانَ مِنَ الْمُغْرَقِينَ ( 43 )

گفت : « به زودى به كوهى پناه مىجويم كه مرا از آب در أمان نگاه مىدارد . » گفت : « امروز در برابر فرمان خدا هيچ نگاهدارنده‌اى نيست ، مگر كسى كه [ خدا بر أو ] رحم كند . » وموج ميان آن دو حايل شد و [ پسر ] از غرقشدگان گرديد . ( 43 )

وَقِيلَ يَا أَرْضُ ابْلَعِي مَاءَكِ وَيَا سَمَاءُ أَقْلِعِي وَغِيضَ الْمَاءُ وَقُضِيَ الْأَمْرُ وَاسْتَوَتْ عَلَى الْجُودِيِّ وَقِيلَ بُعْدًا لِلْقَوْمِ الظَّالِمِينَ ( 44 )

وگفته شد : « اى زمين ! آب خود را فرو بر ، واى آسمان ، [ از باران ] خوددارى كن . » وآب فرو كاست وفرمان گزارده شده و [ كشتى ] بر جودي قرار گرفت . » وگفته شد : « مرگ بر قوم ستمكار . » ( 44 )

وَنَادَى نُوحٌ رَبَّهُ فَقَالَ رَبِّ إِنَّ ابْنِي مِنْ أَهْلِي وَإِنَّ وَعْدَكَ الْحَقُّ وَأَنْتَ أَحْكَمُ الْحَاكِمِينَ ( 45 )

ونوح پروردگار خود را آواز داد وگفت : « پروردگارا ، پسرم از كسان من است ، وقطعاً وعدهء تو راست است وتو بهترين داورانى . » ( 45 )