القرآن الكريم ( ترجمة فارسي ) — الصفحة ٠.٢٢٥

سورة هود

أُولَئِكَ لَمْ يَكُونُوا مُعْجِزِينَ فِي الْأَرْضِ وَمَا كَانَ لَهُمْ مِنْ دُونِ اللَّهِ مِنْ أَوْلِيَاءَ يُضَاعَفُ لَهُمُ الْعَذَابُ مَا كَانُوا يَسْتَطِيعُونَ السَّمْعَ وَمَا كَانُوا يُبْصِرُونَ ( 20 )

آنان در زمين درمانده‌كنندگان [ خدا ] نيستند ، وجز خدا دوستانى براي آنان نيست . عذاب براي آنان دو چندان مىشود . آنان توان شنيدن [ حق را ] نداشتند و [ حق را ] نمىديدند . ( 20 )

أُولَئِكَ الَّذِينَ خَسِرُوا أَنْفُسَهُمْ وَضَلَّ عَنْهُمْ مَا كَانُوا يَفْتَرُونَ ( 21 )

اينانند كه به خويشتن زيان زده وآنچه را به دروغ برساخته بودند از دست داده‌اند . ( 21 )

لَا جَرَمَ أَنَّهُمْ فِي الْآَخِرَةِ هُمُ الْأَخْسَرُونَ ( 22 )

شك نيست كه آنان در آخرت زيانكارترند . ( 22 )

إِنَّ الَّذِينَ آَمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ وَأَخْبَتُوا إِلَى رَبِّهِمْ أُولَئِكَ أَصْحَابُ الْجَنَّةِ هُمْ فِيهَا خَالِدُونَ ( 23 )

بىگمان كساني كه ايمان آورده وكارهاى شايسته كرده و [ با فروتنى ] به سوى پروردگارشان آرام يافتند ، آنان أهل بهشتند ودر آن جاودانه خواهند بود . ( 23 )

مَثَلُ الْفَرِيقَيْنِ كَالْأَعْمَى وَالْأَصَمِّ وَالْبَصِيرِ وَالسَّمِيعِ هَلْ يَسْتَوِيَانِ مَثَلًا أَفَلَا تَذَكَّرُونَ ( 24 )

مَثَل اين دو گروه ، چون نابينا وكر [ در مقايسه ] با بينا وشنواست . آيا در مَثَل يكسانند ؟ پس آيا پند نمىگيريد ؟ ( 24 )

وَلَقَدْ أَرْسَلْنَا نُوحًا إِلَى قَوْمِهِ إِنِّي لَكُمْ نَذِيرٌ مُبِينٌ ( 25 )

وبه راستى نوح را به سوى قومش فرستاديم . [ گفت : ] من براي شما هشداردهنده‌اى آشكارم ، ( 25 )

أَنْ لَا تَعْبُدُوا إِلَّا اللَّهَ إِنِّي أَخَافُ عَلَيْكُمْ عَذَابَ يَوْمٍ أَلِيمٍ ( 26 )

كه جز خدا را نپرستيد ، زيرا من از عذاب روزى سهمگين بر شما بيمناكم . ( 26 )

فَقَالَ الْمَلَأُ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ قَوْمِهِ مَا نَرَاكَ إِلَّا بَشَرًا مِثْلَنَا وَمَا نَرَاكَ اتَّبَعَكَ إِلَّا الَّذِينَ هُمْ أَرَاذِلُنَا بَادِيَ الرَّأْيِ وَمَا نَرَى لَكُمْ عَلَيْنَا مِنْ فَضْلٍ بَلْ نَظُنُّكُمْ كَاذِبِينَ ( 27 )

پس ، سران قومش كه كافر بودند ، گفتند : « ما تو را جز بشرى مثل خود نمىبينيم ، وجز [ جماعتى از ] فرومايگانِ ما ، آن هم نسنجيده ، نمىبينيم كسى تو را پيروى كرده باشد ، وشما را بر ما امتيازى نيست ، بلكه شما را دروغگو مىدانيم . » ( 27 )

قَالَ يَا قَوْمِ أَرَأَيْتُمْ إِنْ كُنْتُ عَلَى بَيِّنَةٍ مِنْ رَبِّي وَآَتَانِي رَحْمَةً مِنْ عِنْدِهِ فَعُمِّيَتْ عَلَيْكُمْ أَنُلْزِمُكُمُوهَا وَأَنْتُمْ لَهَا كَارِهُونَ ( 28 )

گفت : « اى قوم من ، به من بگوييد ، اگر از طرف پروردگارم حجّتى روشن داشته باشم ، ومرا از نزد خود رحمتي بخشيده باشد كه بر شما پوشيده است ، آيا ما [ بايد ] شما را در حالي كه بدان اكراه داريد ، به آن وأدار كنيم ؟ » ( 28 )