القرآن الكريم ( ترجمة فارسي ) — الصفحة ٠.٢٠٧
سورة التوبة
وَعَلَى الثَّلَاثَةِ الَّذِينَ خُلِّفُوا حَتَّى إِذَا ضَاقَتْ عَلَيْهِمُ الْأَرْضُ بِمَا رَحُبَتْ وَضَاقَتْ عَلَيْهِمْ أَنْفُسُهُمْ وَظَنُّوا أَنْ لَا مَلْجَأَ مِنَ اللَّهِ إِلَّا إِلَيْهِ ثُمَّ تَابَ عَلَيْهِمْ لِيَتُوبُوا إِنَّ اللَّهَ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ ( 118 )
و [ نيز ] بر آن سه تن كه بر جاى مانده بودند ، [ وقبول توبهء آنان به تعويق افتاد ] تا آنجا كه زمين با همهء فراخىاش بر آنان تنگ گرديد ، واز خود به تنگ آمدند ودانستند كه پناهى از خدا جز به سوى أو نيست . پس [ خدا ] به آنان [ توفيق ] توبه داد ، تا توبه كنند . بي ترديد خدا همان توبه‌پذير مهربان است . ( 118 )
يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آَمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَكُونُوا مَعَ الصَّادِقِينَ ( 119 )
اى كساني كه ايمان آورده‌ايد ، از خدا پروا كنيد وبا راستان باشيد . ( 119 )
مَا كَانَ لِأَهْلِ الْمَدِينَةِ وَمَنْ حَوْلَهُمْ مِنَ الْأَعْرَابِ أَنْ يَتَخَلَّفُوا عَنْ رَسُولِ اللَّهِ وَلَا يَرْغَبُوا بِأَنْفُسِهِمْ عَنْ نَفْسِهِ ذَلِكَ بِأَنَّهُمْ لَا يُصِيبُهُمْ ظَمَأٌ وَلَا نَصَبٌ وَلَا مَخْمَصَةٌ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَلَا يَطَئُونَ مَوْطِئًا يَغِيظُ الْكُفَّارَ وَلَا يَنَالُونَ مِنْ عَدُوٍّ نَيْلًا إِلَّا كُتِبَ لَهُمْ بِهِ عَمَلٌ صَالِحٌ إِنَّ اللَّهَ لَا يُضِيعُ أَجْرَ الْمُحْسِنِينَ ( 120 )
مردم مدينه وباديه‌نشينانِ پيرامونشان را نَرَسد كه از [ فرمان ] پيامبر خدا سر باز زنند وجان خود را عزيزتر از جانِ أو بدانند ، چرا كه هيچ تشنگى ورنج وگرسنگيى در راه خدا به آنان نمىرسد ودر هيچ مكاني كه كافران را به خشم مىآورد قدم نمىگذارند واز دشمنى غنيمتى به دست نمىآورند مگر اينكه به سبب آن ، عمل صالحي براي آنان [ در كارنامه‌شان ] نوشته مىشود ، زيرا خدا پاداش نيكوكاران را ضايع نمىكند . ( 120 )
وَلَا يُنْفِقُونَ نَفَقَةً صَغِيرَةً وَلَا كَبِيرَةً وَلَا يَقْطَعُونَ وَادِيًا إِلَّا كُتِبَ لَهُمْ لِيَجْزِيَهُمُ اللَّهُ أَحْسَنَ مَا كَانُوا يَعْمَلُونَ ( 121 )
وهيچ مال كوچك وبزرگى را انفاق نمىكنند وهيچ واديى را نمىپيمايند مگر اينكه به حساب آنان نوشته مىشود ، تا خدا آنان را به بهتر از آنچه مىكردند پاداش دهد . ( 121 )
وَمَا كَانَ الْمُؤْمِنُونَ لِيَنْفِرُوا كَافَّةً فَلَوْلَا نَفَرَ مِنْ كُلِّ فِرْقَةٍ مِنْهُمْ طَائِفَةٌ لِيَتَفَقَّهُوا فِي الدِّينِ وَلِيُنْذِرُوا قَوْمَهُمْ إِذَا رَجَعُوا إِلَيْهِمْ لَعَلَّهُمْ يَحْذَرُونَ ( 122 )
وشايسته نيست مؤمنان همگى [ براي جهاد ] كوچ كنند . پس چرا از هر فرقه‌اى از آنان ، دسته‌اى كوچ نمىكنند تا [ دسته‌اى بمانند و ] در دين آگاهى پيدا كنند وقوم خود را - وقتي به سوى آنان بازگشتند بيم دهند - باشد كه آنان [ از كيفر الهى ] بترسند ؟ ( 122 )