القرآن الكريم ( ترجمة فارسي ) — الصفحة ٠.٢٠

سورة البقرة

وَلَنْ تَرْضَى عَنْكَ الْيَهُودُ وَلَا النَّصَارَى حَتَّى تَتَّبِعَ مِلَّتَهُمْ قُلْ إِنَّ هُدَى اللَّهِ هُوَ الْهُدَى وَلَئِنِ اتَّبَعْتَ أَهْوَاءَهُمْ بَعْدَ الَّذِي جَاءَكَ مِنَ الْعِلْمِ مَا لَكَ مِنَ اللَّهِ مِنْ وَلِيٍّ وَلَا نَصِيرٍ ( 120 )

وهرگز يهوديان وترسايان از تو راضى نمىشوند ، مگر آنكه از كيش آنان پيروى كنى . بگو : « در حقيقت ، تنها هدايتِ خداست كه هدايت [ واقعي ] است . » وچنانچه پس از آن علمي كه تو را حاصل شد ، باز از هوسهاى آنان پيروى كنى ، در برابر خدا سرور وياورى نخواهى داشت . ( 120 )

الَّذِينَ آَتَيْنَاهُمُ الْكِتَابَ يَتْلُونَهُ حَقَّ تِلَاوَتِهِ أُولَئِكَ يُؤْمِنُونَ بِهِ وَمَنْ يَكْفُرْ بِهِ فَأُولَئِكَ هُمُ الْخَاسِرُونَ ( 121 )

كساني كه كتاب [ آسمانى ] به آنان داده‌ايم ، [ و ] آن را چنان كه بايد مىخوانند ، ايشانند كه بدان ايمان دارند . و [ لي ] كساني كه بدان كفر ورزند ، همانانند كه زيانكارانند . ( 121 )

يَا بَنِي إِسْرَائِيلَ اذْكُرُوا نِعْمَتِيَ الَّتِي أَنْعَمْتُ عَلَيْكُمْ وَأَنِّي فَضَّلْتُكُمْ عَلَى الْعَالَمِينَ ( 122 )

اى فرزندان إسرائيل ، نعمتم را ، كه بر شما ارزانى داشتم ، واينكه شما را بر جهانيان برترى دادم ، ياد كنيد . ( 122 )

وَاتَّقُوا يَوْمًا لَا تَجْزِي نَفْسٌ عَنْ نَفْسٍ شَيْئًا وَلَا يُقْبَلُ مِنْهَا عَدْلٌ وَلَا تَنْفَعُهَا شَفَاعَةٌ وَلَا هُمْ يُنْصَرُونَ ( 123 )

وبترسيد از روزى كه هيچ كس چيزى [ از عذاب خدا ] را از كسى دفع نمىكند ، ونه بدل وبلاگردانى از وى پذيرفته شود ، ونه أو را ميانجيگرى سودمند افتد ، ونه يارى شوند . ( 123 )

وَإِذِ ابْتَلَى إِبْرَاهِيمَ رَبُّهُ بِكَلِمَاتٍ فَأَتَمَّهُنَّ قَالَ إِنِّي جَاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِمَامًا قَالَ وَمِنْ ذُرِّيَّتِي قَالَ لَا يَنَالُ عَهْدِي الظَّالِمِينَ ( 124 )

وچون إبراهيم را پروردگارش با كلماتي بيازمود ، ووى آن همه را به انجام رسانيد ، [ خدا به أو ] فرمود : « من تو را پيشواى مردم قرار دادم . » [ إبراهيم ] پرسيد : « از دودمانم [ چطور ] ؟ » فرمود : « پيمان من به بيدادگران نمىرسد . » ( 124 )

وَإِذْ جَعَلْنَا الْبَيْتَ مَثَابَةً لِلنَّاسِ وَأَمْنًا وَاتَّخِذُوا مِنْ مَقَامِ إِبْرَاهِيمَ مُصَلًّى وَعَهِدْنَا إِلَى إِبْرَاهِيمَ وَإِسْمَاعِيلَ أَنْ طَهِّرَا بَيْتِيَ لِلطَّائِفِينَ وَالْعَاكِفِينَ وَالرُّكَّعِ السُّجُودِ ( 125 )

وچون خانه [ كعبه ] را براي مردم محل اجتماع و [ جاى ] امنى قرار داديم ، [ وفرموديم : ] « در مقام إبراهيم ، نمازگاهى براي خود اختيار كنيد » ، وبه إبراهيم وإسماعيل فرمان داديم كه : « خانهء مرا براي طوافكنندگان ومعتكفان وركوع وسجودكنندگان پاكيزه كنيد . » ( 125 )

وَإِذْ قَالَ إِبْرَاهِيمُ رَبِّ اجْعَلْ هَذَا بَلَدًا آَمِنًا وَارْزُقْ أَهْلَهُ مِنَ الثَّمَرَاتِ مَنْ آَمَنَ مِنْهُمْ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآَخِرِ قَالَ وَمَنْ كَفَرَ فَأُمَتِّعُهُ قَلِيلًا ثُمَّ أَضْطَرُّهُ إِلَى عَذَابِ النَّارِ وَبِئْسَ الْمَصِيرُ ( 126 )

وچون إبراهيم گفت : « پروردگارا ، اين [ سرزمين ] را شهري امن گردان ، ومردمش را - هر كس از آنان كه به خدا وروز بازپسين ايمان بياورد - از فرآورده‌ها روزى بخش » ، فرمود : « و [ لي ] هر كس كفر بورزد ، اندكى برخوردارش مىكنم ، سپس أو را با خوارى به سوى عذاب آتش [ دوزخ ] مىكشانم ، وچه بد سرانجامى است . » ( 126 )