القرآن الكريم ( ترجمة فارسي ) — الصفحة ٠.١٨١

سورة الأنفال

وَاذْكُرُوا إِذْ أَنْتُمْ قَلِيلٌ مُسْتَضْعَفُونَ فِي الْأَرْضِ تَخَافُونَ أَنْ يَتَخَطَّفَكُمُ النَّاسُ فَآَوَاكُمْ وَأَيَّدَكُمْ بِنَصْرِهِ وَرَزَقَكُمْ مِنَ الطَّيِّبَاتِ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ ( 26 )

وبه ياد آوريد هنگامى را كه شما در زمين ، گروهى اندك ومستضعف بوديد . مى ترسيديد مردم شما را بربايند ، پس [ خدا ] به شما پناه داد وشما را به يارى خود نيرومند گردانيد واز چيزهاى پاك به شما روزى داد ، باشد كه سپاسگزارى كنيد . ( 26 )

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آَمَنُوا لَا تَخُونُوا اللَّهَ وَالرَّسُولَ وَتَخُونُوا أَمَانَاتِكُمْ وَأَنْتُمْ تَعْلَمُونَ ( 27 )

اى كساني كه ايمان آورده‌ايد ، به خدا وپيامبر أو خيانت مكنيد و [ نيز ] در امانتهاى خود خيانت نورزيد وخود مىدانيد [ كه نبايد خيانت كرد ] . ( 27 )

وَاعْلَمُوا أَنَّمَا أَمْوَالُكُمْ وَأَوْلَادُكُمْ فِتْنَةٌ وَأَنَّ اللَّهَ عِنْدَهُ أَجْرٌ عَظِيمٌ ( 28 )

وبدانيد كه أموال وفرزندان شما [ وسيلهء ] آزمايش [ شما ] هستند ، وخداست كه نزد أو پاداشى بزرگ است . ( 28 )

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آَمَنُوا إِنْ تَتَّقُوا اللَّهَ يَجْعَلْ لَكُمْ فُرْقَانًا وَيُكَفِّرْ عَنْكُمْ سَيِّئَاتِكُمْ وَيَغْفِرْ لَكُمْ وَاللَّهُ ذُو الْفَضْلِ الْعَظِيمِ ( 29 )

اى كساني كه ايمان آورده‌ايد ، اگر از خدا پروا داريد ، براي شما [ نيروى ] تشخيص [ حقّ از باطل ] قرار مىدهد وگناهانتان را از شما مىزدايد وشما را مىآمرزد وخدا داراى بخشش بزرگ است . ( 29 )

وَإِذْ يَمْكُرُ بِكَ الَّذِينَ كَفَرُوا لِيُثْبِتُوكَ أَوْ يَقْتُلُوكَ أَوْ يُخْرِجُوكَ وَيَمْكُرُونَ وَيَمْكُرُ اللَّهُ وَاللَّهُ خَيْرُ الْمَاكِرِينَ ( 30 )

و [ ياد كن ] هنگامى را كه كافران در بارهء تو نيرنگ مىكردند تا تو را به بند كَشَند يا بكُشند يا [ از مكّه ] اخراج كنند ، ونيرنگ مىزدند ، وخدا تدبير مىكرد ، وخدا بهترين تدبيركنندگان است . ( 30 )

وَإِذَا تُتْلَى عَلَيْهِمْ آَيَاتُنَا قَالُوا قَدْ سَمِعْنَا لَوْ نَشَاءُ لَقُلْنَا مِثْلَ هَذَا إِنْ هَذَا إِلَّا أَسَاطِيرُ الْأَوَّلِينَ ( 31 )

وچون آيات ما بر آنان خوانده شود ، مىگويند : « به خوبى شنيديم ، اگر مىخواستيم ، قطعاً ما نيز همانند اين را مىگفتيم ، اين جز افسانه‌هاى پيشينيان نيست . » ( 31 )

وَإِذْ قَالُوا اللَّهُمَّ إِنْ كَانَ هَذَا هُوَ الْحَقَّ مِنْ عِنْدِكَ فَأَمْطِرْ عَلَيْنَا حِجَارَةً مِنَ السَّمَاءِ أَوِ ائْتِنَا بِعَذَابٍ أَلِيمٍ ( 32 )

و [ ياد كن ] هنگامى را كه گفتند : « خدايا ، اگر اين [ كتاب ] همان حقِّ از جانب توست ، پس بر ما از آسمان سنگهايى بباران يا عذابي دردناك بر سر ما بياور . » ( 32 )

وَمَا كَانَ اللَّهُ لِيُعَذِّبَهُمْ وَأَنْتَ فِيهِمْ وَمَا كَانَ اللَّهُ مُعَذِّبَهُمْ وَهُمْ يَسْتَغْفِرُونَ ( 33 )

و [ لي ] تا تو در ميان آنان هستى ، خدا بر آن نيست كه ايشان را عذاب كند ، وتا آنان طلب آمرزش مىكنند ، خدا عذابكنندهء ايشان نخواهد بود . ( 33 )