القرآن الكريم ( ترجمة فارسي ) — الصفحة ٠.١٨

سورة البقرة

مَا نَنْسَخْ مِنْ آَيَةٍ أَوْ نُنْسِهَا نَأْتِ بِخَيْرٍ مِنْهَا أَوْ مِثْلِهَا أَلَمْ تَعْلَمْ أَنَّ اللَّهَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ ( 106 )

هر حكمي را نسخ كنيم ، يا آن را به [ دست ] فراموشى بسپاريم ، بهتر از آن ، يا مانندش را مىآوريم مگر ندانستى كه خدا بر هر كارى تواناست ؟ ( 106 )

أَلَمْ تَعْلَمْ أَنَّ اللَّهَ لَهُ مُلْكُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَمَا لَكُمْ مِنْ دُونِ اللَّهِ مِنْ وَلِيٍّ وَلَا نَصِيرٍ ( 107 )

مگر ندانستى كه فرمانروايى آسمانها وزمين از آنِ خداست وشما جز خدا سرور وياورى نداريد ؟ ( 107 )

أَمْ تُرِيدُونَ أَنْ تَسْأَلُوا رَسُولَكُمْ كَمَا سُئِلَ مُوسَى مِنْ قَبْلُ وَمَنْ يَتَبَدَّلِ الْكُفْرَ بِالْإِيمَانِ فَقَدْ ضَلَّ سَوَاءَ السَّبِيلِ ( 108 )

آيا مىخواهيد از پيامبر خود همان را بخواهيد كه قبلًا از موسى خواسته شد ؟ وهر كس كفر را با ايمان عوض كند ، مسلماً از راه درست گمراه شده است . ( 108 )

وَدَّ كَثِيرٌ مِنْ أَهْلِ الْكِتَابِ لَوْ يَرُدُّونَكُمْ مِنْ بَعْدِ إِيمَانِكُمْ كُفَّارًا حَسَدًا مِنْ عِنْدِ أَنْفُسِهِمْ مِنْ بَعْدِ مَا تَبَيَّنَ لَهُمُ الْحَقُّ فَاعْفُوا وَاصْفَحُوا حَتَّى يَأْتِيَ اللَّهُ بِأَمْرِهِ إِنَّ اللَّهَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ ( 109 )

بسيارى از أهل كتاب - پس از اينكه حق برايشان آشكار شد - از روى حسدى كه در وجودشان بود ، آرزو مىكردند كه شما را ، بعد از ايمانتان ، كافر گردانند . پس عفو كنيد ودرگذريد ، تا خدا فرمان خويش را بياورد ، كه خدا بر هر كارى تواناست . ( 109 )

وَأَقِيمُوا الصَّلَاةَ وَآَتُوا الزَّكَاةَ وَمَا تُقَدِّمُوا لِأَنْفُسِكُمْ مِنْ خَيْرٍ تَجِدُوهُ عِنْدَ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ ( 110 )

ونماز را به پا داريد وزكات را بدهيد وهر گونه نيكى كه براي خويش از پيش فرستيد ، آن را نزد خدا باز خواهيد يافت آرى ، خدا به آنچه مىكنيد بيناست . ( 110 )

وَقَالُوا لَنْ يَدْخُلَ الْجَنَّةَ إِلَّا مَنْ كَانَ هُودًا أَوْ نَصَارَى تِلْكَ أَمَانِيُّهُمْ قُلْ هَاتُوا بُرْهَانَكُمْ إِنْ كُنْتُمْ صَادِقِينَ ( 111 )

وگفتند : « هرگز كسى به بهشت درنيايد ، مگر آنكه يهودي يا ترسا باشد . » اين آرزوهاى [ واهىِ ] ايشان است . بگو : « اگر راست مىگوييد ، دليل خود را بياوريد . » ( 111 )

بَلَى مَنْ أَسْلَمَ وَجْهَهُ لِلَّهِ وَهُوَ مُحْسِنٌ فَلَهُ أَجْرُهُ عِنْدَ رَبِّهِ وَلَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُونَ ( 112 )

آرى ، هر كس كه خود را با تمام وجود ، به خدا تسليم كند ونيكوكار باشد ، پس مزد وى پيش پروردگار اوست ، وبيمى بر آنان نيست ، وغمگين نخواهند شد . ( 112 )