القرآن الكريم ( ترجمة فارسي ) — الصفحة ٠.١٧٧

سورة الأعراف

إِنَّ وَلِيِّيَ اللَّهُ الَّذِي نَزَّلَ الْكِتَابَ وَهُوَ يَتَوَلَّى الصَّالِحِينَ ( 196 )

بىترديد ، سرور من آن خدايى است كه قرآن را فرو فرستاده ، وهمو دوستدار شايستگان است . ( 196 )

وَالَّذِينَ تَدْعُونَ مِنْ دُونِهِ لَا يَسْتَطِيعُونَ نَصْرَكُمْ وَلَا أَنْفُسَهُمْ يَنْصُرُونَ ( 197 )

وكساني را كه به جاى أو مىخوانيد ، نمىتوانند شما را يارى كنند ونه خويشتن را يارى دهند . ( 197 )

وَإِنْ تَدْعُوهُمْ إِلَى الْهُدَى لَا يَسْمَعُوا وَتَرَاهُمْ يَنْظُرُونَ إِلَيْكَ وَهُمْ لَا يُبْصِرُونَ ( 198 )

واگر آنها را به [ راه ] هدايت فرا خوانيد ، نمىشنوند ، وآنها را مىبينى كه به سوى تو مىنگرند در حالي كه نمىبينند . ( 198 )

خُذِ الْعَفْوَ وَأْمُرْ بِالْعُرْفِ وَأَعْرِضْ عَنِ الْجَاهِلِينَ ( 199 )

گذشت پيشه كن ، وبه [ كار ] پسنديده فرمان ده ، واز نادانان رُخ برتاب . ( 199 )

وَإِمَّا يَنْزَغَنَّكَ مِنَ الشَّيْطَانِ نَزْغٌ فَاسْتَعِذْ بِاللَّهِ إِنَّهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ ( 200 )

واگر از شيطان وسوسه‌اى به تو رسد ، به خدا پناه بَر ، زيرا كه أو شنواى داناست . ( 200 )

إِنَّ الَّذِينَ اتَّقَوْا إِذَا مَسَّهُمْ طَائِفٌ مِنَ الشَّيْطَانِ تَذَكَّرُوا فَإِذَا هُمْ مُبْصِرُونَ ( 201 )

در حقيقت ، كساني كه [ از خدا ] پروا دارند ، چون وسوسه‌اى از جانب شيطان بديشان رسد [ خدا را ] به ياد آورند وبناگاه بينا شوند . ( 201 )

وَإِخْوَانُهُمْ يَمُدُّونَهُمْ فِي الْغَيِّ ثُمَّ لَا يُقْصِرُونَ ( 202 )

ويارانشان آنان را به گمراهى مىكشانند وكوتاهى نمىكنند . ( 202 )

وَإِذَا لَمْ تَأْتِهِمْ بِآَيَةٍ قَالُوا لَوْلَا اجْتَبَيْتَهَا قُلْ إِنَّمَا أَتَّبِعُ مَا يُوحَى إِلَيَّ مِنْ رَبِّي هَذَا بَصَائِرُ مِنْ رَبِّكُمْ وَهُدًى وَرَحْمَةٌ لِقَوْمٍ يُؤْمِنُونَ ( 203 )

وهر گاه براي آنان آياتي نياورى ، مىگويند : « چرا آن را خود برنگزيدى ؟ « بگو : « من فقط آنچه را كه از پروردگارم به من وحى مىشود پيروى مىكنم . اين [ قرآن ] رهنمودى است از جانب پروردگار شما وبراي گروهى كه ايمان مىآورند هدايت ورحمتي است . ( 203 )

وَإِذَا قُرِئَ الْقُرْآَنُ فَاسْتَمِعُوا لَهُ وَأَنْصِتُوا لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ ( 204 )

وچون قرآن خوانده شود ، گوش بدان فرا داريد وخاموش مانيد ، اميد كه بر شما رحمت آيد . ( 204 )

وَاذْكُرْ رَبَّكَ فِي نَفْسِكَ تَضَرُّعًا وَخِيفَةً وَدُونَ الْجَهْرِ مِنَ الْقَوْلِ بِالْغُدُوِّ وَالْآَصَالِ وَلَا تَكُنْ مِنَ الْغَافِلِينَ ( 205 )

ودر دل خويش ، پروردگارت را بامدادان وشامگاهان با تضرع وترس ، بىصداى بلند ، ياد كن واز غافلان مباش . ( 205 )

إِنَّ الَّذِينَ عِنْدَ رَبِّكَ لَا يَسْتَكْبِرُونَ عَنْ عِبَادَتِهِ وَيُسَبِّحُونَهُ وَلَهُ يَسْجُدُونَ ( 206 )

به يقين ، كساني كه نزد پروردگار تو هستند ، از پرستش أو تكبّر نمىورزند وأو را به پاكى مىستايند وبراي أو سجده مىكنند . ( 206 )