القرآن الكريم ( ترجمة فارسي ) — الصفحة ٠.١٧٤

سورة الأعراف

وَإِذْ نَتَقْنَا الْجَبَلَ فَوْقَهُمْ كَأَنَّهُ ظُلَّةٌ وَظَنُّوا أَنَّهُ وَاقِعٌ بِهِمْ خُذُوا مَا آَتَيْنَاكُمْ بِقُوَّةٍ وَاذْكُرُوا مَا فِيهِ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ ( 171 )

و [ ياد كن ] هنگامى را كه كوه [ طور ] را بر فرازشان سايبانآسا ، برافراشتيم ، وچنان پنداشتند كه [ كوه ] بر سرشان فرو خواهد افتاد . [ وگفتيم : ] آنچه را كه به شما داده‌ايم به جد وجهد بگيريد ، وآنچه را در آن است به ياد داشته باشيد . شايد كه پرهيزگار شويد . ( 171 )

وَإِذْ أَخَذَ رَبُّكَ مِنْ بَنِي آَدَمَ مِنْ ظُهُورِهِمْ ذُرِّيَّتَهُمْ وَأَشْهَدَهُمْ عَلَى أَنْفُسِهِمْ أَلَسْتُ بِرَبِّكُمْ قَالُوا بَلَى شَهِدْنَا أَنْ تَقُولُوا يَوْمَ الْقِيَامَةِ إِنَّا كُنَّا عَنْ هَذَا غَافِلِينَ ( 172 )

وهنگامى را كه پروردگارت از پشت فرزندان آدم ، ذريّهء آنان را برگرفت وايشان را بر خودشان گواه ساخت كه آيا پروردگار شما نيستم ؟ گفتند : « چرا ، گواهى داديم » تا مبادا روز قيامت بگوييد ما از اين [ امر ] غافل بوديم . ( 172 )

أَوْ تَقُولُوا إِنَّمَا أَشْرَكَ آَبَاؤُنَا مِنْ قَبْلُ وَكُنَّا ذُرِّيَّةً مِنْ بَعْدِهِمْ أَفَتُهْلِكُنَا بِمَا فَعَلَ الْمُبْطِلُونَ ( 173 )

يا بگوييد پدران ما پيش از اين مشرك بوده‌اند وما فرزندانى پس از ايشان بوديم . آيا ما را به خاطر آنچه باطلانديشان انجام داده‌اند هلاك مىكنى ؟ ( 173 )

وَكَذَلِكَ نُفَصِّلُ الْآَيَاتِ وَلَعَلَّهُمْ يَرْجِعُونَ ( 174 )

واينگونه آيات [ خود ] را به تفصيل بيان مىكنيم ، وباشد كه آنان [ به سوى حقّ ] بازگردند . ( 174 )

وَاتْلُ عَلَيْهِمْ نَبَأَ الَّذِي آَتَيْنَاهُ آَيَاتِنَا فَانْسَلَخَ مِنْهَا فَأَتْبَعَهُ الشَّيْطَانُ فَكَانَ مِنَ الْغَاوِينَ ( 175 )

وخبر آن كس را كه آيات خود را به أو داده بوديم براي آنان بخوان كه از آن عارى گشت آن گاه شيطان ، أو را دنبال كرد واز گمراهان شد . ( 175 )

وَلَوْ شِئْنَا لَرَفَعْنَاهُ بِهَا وَلَكِنَّهُ أَخْلَدَ إِلَى الْأَرْضِ وَاتَّبَعَ هَوَاهُ فَمَثَلُهُ كَمَثَلِ الْكَلْبِ إِنْ تَحْمِلْ عَلَيْهِ يَلْهَثْ أَوْ تَتْرُكْهُ يَلْهَثْ ذَلِكَ مَثَلُ الْقَوْمِ الَّذِينَ كَذَّبُوا بِآَيَاتِنَا فَاقْصُصِ الْقَصَصَ لَعَلَّهُمْ يَتَفَكَّرُونَ ( 176 )

واگر مىخواستيم ، قدر أو را به وسيلهء آن [ آيات ] بالا مىبرديم ، امّا أو به زمين [ دنيا ] گراييد واز هواي نَفْس خود پيروى كرد . از اين رو داستانش چون داستان سگ است [ كه ] اگر بر آن حمله‌ور شوى زبان از كأم برآورد ، واگر آن را رها كنى [ باز هم ] زبان از كأم برآوَرَد . اين ، مَثَل آن گروهى است كه آيات ما را تكذيب كردند . پس اين داستان را [ براي آنان ] حكايت كن ، شايد كه آنان بينديشند . ( 176 )

سَاءَ مَثَلًا الْقَوْمُ الَّذِينَ كَذَّبُوا بِآَيَاتِنَا وَأَنْفُسَهُمْ كَانُوا يَظْلِمُونَ ( 177 )

چه زشت است داستان گروهى كه آيات ما را تكذيب وبه خود ستم مىنمودند . ( 177 )

مَنْ يَهْدِ اللَّهُ فَهُوَ الْمُهْتَدِي وَمَنْ يُضْلِلْ فَأُولَئِكَ هُمُ الْخَاسِرُونَ ( 178 )

هر كه را خدا هدايت كند ، أو راه‌يافته است وكساني را كه گمراه نمايد ، آنان خود زيانكارانند . ( 178 )