القرآن الكريم ( ترجمة فارسي ) — الصفحة ٠.١٧٢

سورة الأعراف

وَقَطَّعْنَاهُمُ اثْنَتَيْ عَشْرَةَ أَسْبَاطًا أُمَمًا وَأَوْحَيْنَا إِلَى مُوسَى إِذِ اسْتَسْقَاهُ قَوْمُهُ أَنِ اضْرِبْ بِعَصَاكَ الْحَجَرَ فَانْبَجَسَتْ مِنْهُ اثْنَتَا عَشْرَةَ عَيْنًا قَدْ عَلِمَ كُلُّ أُنَاسٍ مَشْرَبَهُمْ وَظَلَّلْنَا عَلَيْهِمُ الْغَمَامَ وَأَنْزَلْنَا عَلَيْهِمُ الْمَنَّ وَالسَّلْوَى كُلُوا مِنْ طَيِّبَاتِ مَا رَزَقْنَاكُمْ وَمَا ظَلَمُونَا وَلَكِنْ كَانُوا أَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ ( 160 )

وآنان را به دوازده عشيره كه هر يك امّتى بودند تقسيم كرديم ، وبه موسى - وقتي قومش از أو آب خواستند - وحى كرديم كه با عصايت بر آن تخته سنگ بزن . پس ، از آن ، دوازده چشمه جوشيد . هر گروهى آبشخور خود را بشناخت وابر را بر فراز آنان سايبان كرديم ، وگزانگبين وبلدرچين بر ايشان فرو فرستاديم . از چيزهاى پاكيزه‌اى كه روزيتان كرده‌ايم بخوريد . وبر ما ستم نكردند ، ليكن بر خودشان ستم مىكردند . ( 160 )

وَإِذْ قِيلَ لَهُمُ اسْكُنُوا هَذِهِ الْقَرْيَةَ وَكُلُوا مِنْهَا حَيْثُ شِئْتُمْ وَقُولُوا حِطَّةٌ وَادْخُلُوا الْبَابَ سُجَّدًا نَغْفِرْ لَكُمْ خَطِيئَاتِكُمْ سَنَزِيدُ الْمُحْسِنِينَ ( 161 )

و [ ياد كن ] هنگامى را كه بديشان گفته شد : « در اين شهر سكونت گزينيد ، واز آن - هر جا كه خواستيد - بخوريد ، وبگوييد : [ خداوندا ، ] گناهان ما را فرو ريز . وسجده‌كنان از دروازهء [ شهر ] درآييد ، تا گناهان شما را بر شما ببخشاييم [ و ] به زودى بر [ اجر ] نيكوكاران بيفزاييم . » ( 161 )

فَبَدَّلَ الَّذِينَ ظَلَمُوا مِنْهُمْ قَوْلًا غَيْرَ الَّذِي قِيلَ لَهُمْ فَأَرْسَلْنَا عَلَيْهِمْ رِجْزًا مِنَ السَّمَاءِ بِمَا كَانُوا يَظْلِمُونَ ( 162 )

پس ، كساني از آنان كه ستم كردند ، سخنى را كه به ايشان گفته شده بود به سخن ديگرى تبديل كردند . پس به سزاى آنكه ستم مىورزيدند ، عذابي از آسمان بر آنان فرو فرستاديم . ( 162 )

وَاسْأَلْهُمْ عَنِ الْقَرْيَةِ الَّتِي كَانَتْ حَاضِرَةَ الْبَحْرِ إِذْ يَعْدُونَ فِي السَّبْتِ إِذْ تَأْتِيهِمْ حِيتَانُهُمْ يَوْمَ سَبْتِهِمْ شُرَّعًا وَيَوْمَ لَا يَسْبِتُونَ لَا تَأْتِيهِمْ كَذَلِكَ نَبْلُوهُمْ بِمَا كَانُوا يَفْسُقُونَ ( 163 )

واز اهالى آن شهري كه كنار دريا بود ، از ايشان جويا شو : آن گاه كه به [ حكمِ ] روز شنبه تجاوز مىكردند آن گاه كه روز شنبهء آنان ، ماهيهايشان روى آب مىآمدند ، وروزهاى غير شنبه به سوى آنان نمىآمدند . اين گونه ما آنان را به سبب آنكه نافرمانى مىكردند ، مىآزموديم . ( 163 )