القرآن الكريم ( ترجمة فارسي ) — الصفحة ٠.١٦٤

سورة الأعراف

وَلَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرَى آَمَنُوا وَاتَّقَوْا لَفَتَحْنَا عَلَيْهِمْ بَرَكَاتٍ مِنَ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ وَلَكِنْ كَذَّبُوا فَأَخَذْنَاهُمْ بِمَا كَانُوا يَكْسِبُونَ ( 96 )

واگر مردم شهرها ايمان آورده وبه تقوا گراييده بودند ، قطعاً بركاتى از آسمان وزمين برايشان مىگشوديم ، ولى تكذيب كردند پس به [ كيفر ] دستاوردشان [ گريبان ] آنان را گرفتيم . ( 96 )

أَفَأَمِنَ أَهْلُ الْقُرَى أَنْ يَأْتِيَهُمْ بَأْسُنَا بَيَاتًا وَهُمْ نَائِمُونَ ( 97 )

آيا ساكنان شهرها أيمن شده‌اند از اينكه عذاب ما شامگاهان - در حالي كه به خواب فرو رفته‌اند - به آنان برسد ؟ ( 97 )

أَوَأَمِنَ أَهْلُ الْقُرَى أَنْ يَأْتِيَهُمْ بَأْسُنَا ضُحًى وَهُمْ يَلْعَبُونَ ( 98 )

وآيا ساكنان شهرها أيمن شده‌اند از اينكه عذاب ما نيمروز - در حالي كه به بازى سرگرمند - به ايشان در رسد ؟ ( 98 )

أَفَأَمِنُوا مَكْرَ اللَّهِ فَلَا يَأْمَنُ مَكْرَ اللَّهِ إِلَّا الْقَوْمُ الْخَاسِرُونَ ( 99 )

آيا از مكر خدا خود را أيمن دانستند ؟ [ با آنكه ] جز مردم زيانكار [ كسى ] خود را از مكر خدا أيمن نمىداند . ( 99 )

أَوَلَمْ يَهْدِ لِلَّذِينَ يَرِثُونَ الْأَرْضَ مِنْ بَعْدِ أَهْلِهَا أَنْ لَوْ نَشَاءُ أَصَبْنَاهُمْ بِذُنُوبِهِمْ وَنَطْبَعُ عَلَى قُلُوبِهِمْ فَهُمْ لَا يَسْمَعُونَ ( 100 )

مگر براي كساني كه زمين را پس از ساكنان [ پيشين ] آن به ارث مىبرند ، باز ننموده است كه اگر مىخواستيم آنان را به [ كيفر ] گناهانشان مىرسانديم وبر دلهايشان مُهر مىنهاديم تا ديگر نشنوند . ( 100 )

تِلْكَ الْقُرَى نَقُصُّ عَلَيْكَ مِنْ أَنْبَائِهَا وَلَقَدْ جَاءَتْهُمْ رُسُلُهُمْ بِالْبَيِّنَاتِ فَمَا كَانُوا لِيُؤْمِنُوا بِمَا كَذَّبُوا مِنْ قَبْلُ كَذَلِكَ يَطْبَعُ اللَّهُ عَلَى قُلُوبِ الْكَافِرِينَ ( 101 )

اين شهرهاست كه برخى از خبرهاى آن را بر تو حكايت مىكنيم . در حقيقت ، پيامبرانشان دلايل روشن برايشان آوردند . اما آنان به آنچه قبلًا تكذيب كرده بودند [ باز ] ايمان نمىآوردند . اين گونه خدا بر دلهاى كافران مُهر مىنهد . ( 101 )

وَمَا وَجَدْنَا لِأَكْثَرِهِمْ مِنْ عَهْدٍ وَإِنْ وَجَدْنَا أَكْثَرَهُمْ لَفَاسِقِينَ ( 102 )

ودر بيشتر آنان عهدي [ استوار ] نيافتيم وبيشترشان را جداً نافرمان يافتيم . ( 102 )

ثُمَّ بَعَثْنَا مِنْ بَعْدِهِمْ مُوسَى بِآَيَاتِنَا إِلَى فِرْعَوْنَ وَمَلَئِهِ فَظَلَمُوا بِهَا فَانْظُرْ كَيْفَ كَانَ عَاقِبَةُ الْمُفْسِدِينَ ( 103 )

آن گاه بعد از آنان ، موسى را با آيات خود به سوى فرعون وسرانِ قومش فرستاديم . ولى آنها به آن [ آيات ] كفر ورزيدند . پس ببين فرجام مفسدان چگونه بود . ( 103 )

وَقَالَ مُوسَى يَا فِرْعَوْنُ إِنِّي رَسُولٌ مِنْ رَبِّ الْعَالَمِينَ ( 104 )

وموسى گفت : « اى فرعون ، بىترديد ، من پيامبرى از سوى پروردگار جهانيانم . » ( 104 )