القرآن الكريم ( ترجمة فارسي ) — الصفحة ٠.١٦٣

سورة الأعراف

قَالَ الْمَلَأُ الَّذِينَ اسْتَكْبَرُوا مِنْ قَوْمِهِ لَنُخْرِجَنَّكَ يَا شُعَيْبُ وَالَّذِينَ آَمَنُوا مَعَكَ مِنْ قَرْيَتِنَا أَوْ لَتَعُودُنَّ فِي مِلَّتِنَا قَالَ أَوَلَوْ كُنَّا كَارِهِينَ ( 88 )

سران قومش كه تكبر مىورزيدند ، گفتند : « اى شعيب ، يا تو وكساني را كه با تو ايمان آورده‌اند ، از شهر خودمان بيرون خواهيم كرد يا به كيش ما برگرديد . » گفت : « آيا هر چند كراهت داشته باشيم ؟ ( 88 )

قَدِ افْتَرَيْنَا عَلَى اللَّهِ كَذِبًا إِنْ عُدْنَا فِي مِلَّتِكُمْ بَعْدَ إِذْ نَجَّانَا اللَّهُ مِنْهَا وَمَا يَكُونُ لَنَا أَنْ نَعُودَ فِيهَا إِلَّا أَنْ يَشَاءَ اللَّهُ رَبُّنَا وَسِعَ رَبُّنَا كُلَّ شَيْءٍ عِلْمًا عَلَى اللَّهِ تَوَكَّلْنَا رَبَّنَا افْتَحْ بَيْنَنَا وَبَيْنَ قَوْمِنَا بِالْحَقِّ وَأَنْتَ خَيْرُ الْفَاتِحِينَ ( 89 )

اگر بعد از آنكه خدا ما را از آن نجات بخشيده [ باز ] به كيش شما برگرديم ، در حقيقت به خدا دروغ بسته‌ايم وما را سزاوار نيست كه به آن بازگرديم ، مگر آنكه خدا ، پروردگار ما بخواهد . [ كه ] پروردگار ما از نظر دانش بر هر چيزى احاطه دارد . بر خدا توكل كرده‌ايم . بار پروردگارا ، ميان ما وقوم ما به حق داورى كن كه تو بهترين داورانى . » ( 89 )

وَقَالَ الْمَلَأُ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ قَوْمِهِ لَئِنِ اتَّبَعْتُمْ شُعَيْبًا إِنَّكُمْ إِذًا لَخَاسِرُونَ ( 90 )

وسران قومش كه كافر بودند گفتند : « اگر از شعيب پيروى كنيد ، در اين صورت قطعاً زيانكاريد . » ( 90 )

فَأَخَذَتْهُمُ الرَّجْفَةُ فَأَصْبَحُوا فِي دَارِهِمْ جَاثِمِينَ ( 91 )

پس زمينلرزه آنان را فرو گرفت ، ودر خانه‌هايشان از پا درآمدند . ( 91 )

الَّذِينَ كَذَّبُوا شُعَيْبًا كَأَنْ لَمْ يَغْنَوْا فِيهَا الَّذِينَ كَذَّبُوا شُعَيْبًا كَانُوا هُمُ الْخَاسِرِينَ ( 92 )

كساني كه شعيب را تكذيب كرده بودند ، گويى خود در آن [ ديار ] سكونت نداشتند . كساني كه شعيب را تكذيب كرده بودند ، خود ، همان زيانكاران بودند . ( 92 )

فَتَوَلَّى عَنْهُمْ وَقَالَ يَا قَوْمِ لَقَدْ أَبْلَغْتُكُمْ رِسَالَاتِ رَبِّي وَنَصَحْتُ لَكُمْ فَكَيْفَ آَسَى عَلَى قَوْمٍ كَافِرِينَ ( 93 )

پس [ شعيب ] از ايشان روى برتافت وگفت : « اى قوم من ، به راستى كه پيامهاى پروردگارم را به شما رسانيدم وپندتان دادم ديگر چگونه بر گروهى كه كافرند دريغ بخورم ؟ » ( 93 )

وَمَا أَرْسَلْنَا فِي قَرْيَةٍ مِنْ نَبِيٍّ إِلَّا أَخَذْنَا أَهْلَهَا بِالْبَأْسَاءِ وَالضَّرَّاءِ لَعَلَّهُمْ يَضَّرَّعُونَ ( 94 )

ودر هيچ شهري ، پيامبرى نفرستاديم مگر آنكه مردمش را به سختى ورنج دچار كرديم تا مگر به زارى درآيند . ( 94 )

ثُمَّ بَدَّلْنَا مَكَانَ السَّيِّئَةِ الْحَسَنَةَ حَتَّى عَفَوْا وَقَالُوا قَدْ مَسَّ آَبَاءَنَا الضَّرَّاءُ وَالسَّرَّاءُ فَأَخَذْنَاهُمْ بَغْتَةً وَهُمْ لَا يَشْعُرُونَ ( 95 )

آن گاه به جاى بدى [ بلا ] ، نيكى [ نعمت ] قرار داديم تا انبوه شدند وگفتند : « پدرانِ ما را [ هم مسلماً به حكم طبيعت ] رنج وراحت مىرسيده است . » پس در حالي كه بىخبر بودند بناگاه [ گريبان ] آنان را گرفتيم . ( 95 )