القرآن الكريم ( ترجمة فارسي ) — الصفحة ٠.١٥٥

سورة الأعراف

يَا بَنِي آَدَمَ خُذُوا زِينَتَكُمْ عِنْدَ كُلِّ مَسْجِدٍ وَكُلُوا وَاشْرَبُوا وَلَا تُسْرِفُوا إِنَّهُ لَا يُحِبُّ الْمُسْرِفِينَ ( 31 )

اى فرزندان آدم ، جامهء خود را در هر نمازى برگيريد ، وبخوريد وبياشاميد و [ لي ] زياده‌روى مكنيد كه أو اسرافكاران را دوست نمىدارد . ( 31 )

قُلْ مَنْ حَرَّمَ زِينَةَ اللَّهِ الَّتِي أَخْرَجَ لِعِبَادِهِ وَالطَّيِّبَاتِ مِنَ الرِّزْقِ قُلْ هِيَ لِلَّذِينَ آَمَنُوا فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا خَالِصَةً يَوْمَ الْقِيَامَةِ كَذَلِكَ نُفَصِّلُ الْآَيَاتِ لِقَوْمٍ يَعْلَمُونَ ( 32 )

[ اى پيامبر ] بگو : « زيورهايى را كه خدا براي بندگانش پديد آورده ، و [ نيز ] روزيهاى پاكيزه را چه كسى حرام گردانيده ؟ » بگو : « اين [ نعمتها ] در زندگى دنيا براي كساني است كه ايمان آورده‌اند وروز قيامت [ نيز ] خاصّ آنان مىباشد . » اين گونه آيات [ خود ] را براي گروهى كه مىدانند به روشنى بيان مىكنيم . ( 32 )

قُلْ إِنَّمَا حَرَّمَ رَبِّيَ الْفَوَاحِشَ مَا ظَهَرَ مِنْهَا وَمَا بَطَنَ وَالْإِثْمَ وَالْبَغْيَ بِغَيْرِ الْحَقِّ وَأَنْ تُشْرِكُوا بِاللَّهِ مَا لَمْ يُنَزِّلْ بِهِ سُلْطَانًا وَأَنْ تَقُولُوا عَلَى اللَّهِ مَا لَا تَعْلَمُونَ ( 33 )

بگو : « پروردگار من فقط زشتكاريها را - چه آشكارش [ باشد ] وچه پنهان - وگناه وستم ناحق را حرام گردانيده است و [ نيز ] اينكه چيزى را شريك خدا سازيد كه دليلي بر [ حقّانيّت ] آن نازل نكرده واينكه چيزى را كه نمىدانيد به خدا نسبت دهيد . ( 33 )

وَلِكُلِّ أُمَّةٍ أَجَلٌ فَإِذَا جَاءَ أَجَلُهُمْ لَا يَسْتَأْخِرُونَ سَاعَةً وَلَا يَسْتَقْدِمُونَ ( 34 )

وبراي هر امّتى اجلى است پس چون اجلشان فرا رسد ، نه [ مىتوانند ] ساعتي آن را پس اندازند ونه پيش . ( 34 )

يَا بَنِي آَدَمَ إِمَّا يَأْتِيَنَّكُمْ رُسُلٌ مِنْكُمْ يَقُصُّونَ عَلَيْكُمْ آَيَاتِي فَمَنِ اتَّقَى وَأَصْلَحَ فَلَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُونَ ( 35 )

اى فرزندان آدم ، چون پيامبرانى از خودتان براي شما بيايند وآيات مرا بر شما بخوانند ، پس هر كس به پرهيزگارى وصلاح گرايد ، نه بيمى بر آنان خواهد بود ونه اندوهگين مىشوند . ( 35 )

وَالَّذِينَ كَذَّبُوا بِآَيَاتِنَا وَاسْتَكْبَرُوا عَنْهَا أُولَئِكَ أَصْحَابُ النَّارِ هُمْ فِيهَا خَالِدُونَ ( 36 )

وكساني كه آيات ما را دروغ انگاشتند واز [ پذيرش ] آنها تكبّر ورزيدند آنان همدم آتشند [ و ] در آن جاودانند . ( 36 )

فَمَنْ أَظْلَمُ مِمَّنِ افْتَرَى عَلَى اللَّهِ كَذِبًا أَوْ كَذَّبَ بِآَيَاتِهِ أُولَئِكَ يَنَالُهُمْ نَصِيبُهُمْ مِنَ الْكِتَابِ حَتَّى إِذَا جَاءَتْهُمْ رُسُلُنَا يَتَوَفَّوْنَهُمْ قَالُوا أَيْنَ مَا كُنْتُمْ تَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ قَالُوا ضَلُّوا عَنَّا وَشَهِدُوا عَلَى أَنْفُسِهِمْ أَنَّهُمْ كَانُوا كَافِرِينَ ( 37 )

پس كيست ستمكارتر از آن كس كه بر خدا دروغ بندد يا آيات أو را تكذيب كند ؟ اينان كساني هستند كه نصيبشان از آنچه مقرّر شده به ايشان خواهد رسيد ، تا آن گاه كه فرشتگان ما به سراغشان بيايند كه جانشان بستانند ، مىگويند : « آنچه غير از خدا مىخوانديد كجاست ؟ » مىگويند : « از [ چشم ] ما ناپديد شدند » وعليه خود گواهى مىدهند كه آنان كافر بودند . ( 37 )