القرآن الكريم ( ترجمة فارسي ) — الصفحة ٠.١٢٦

سورة المائدة

وَإِذَا قِيلَ لَهُمْ تَعَالَوْا إِلَى مَا أَنْزَلَ اللَّهُ وَإِلَى الرَّسُولِ قَالُوا حَسْبُنَا مَا وَجَدْنَا عَلَيْهِ آَبَاءَنَا أَوَلَوْ كَانَ آَبَاؤُهُمْ لَا يَعْلَمُونَ شَيْئًا وَلَا يَهْتَدُونَ ( 104 )

وچون به آنان گفته شود : « به سوى آنچه خدا نازل كرده وبه سوى پيامبر [ ش ] بياييد » ، مىگويند : « آنچه پدران خود را بر آن يافته‌ايم ما را بس است . » آيا هر چند پدرانشان چيزى نمىدانسته وهدايت نيافته بودند ؟ ( 104 )

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آَمَنُوا عَلَيْكُمْ أَنْفُسَكُمْ لَا يَضُرُّكُمْ مَنْ ضَلَّ إِذَا اهْتَدَيْتُمْ إِلَى اللَّهِ مَرْجِعُكُمْ جَمِيعًا فَيُنَبِّئُكُمْ بِمَا كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ ( 105 )

اى كساني كه ايمان آورده‌ايد ، به خودتان بپردازيد . هر گاه شما هدايت يافتيد ، آن كس كه گمراه شده است به شما زيانى نمىرساند . بازگشت همهء شما به سوى خداست . پس شما را از آنچه انجام مىداديد ، آگاه خواهد كرد . ( 105 )

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آَمَنُوا شَهَادَةُ بَيْنِكُمْ إِذَا حَضَرَ أَحَدَكُمُ الْمَوْتُ حِينَ الْوَصِيَّةِ اثْنَانِ ذَوَا عَدْلٍ مِنْكُمْ أَوْ آَخَرَانِ مِنْ غَيْرِكُمْ إِنْ أَنْتُمْ ضَرَبْتُمْ فِي الْأَرْضِ فَأَصَابَتْكُمْ مُصِيبَةُ الْمَوْتِ تَحْبِسُونَهُمَا مِنْ بَعْدِ الصَّلَاةِ فَيُقْسِمَانِ بِاللَّهِ إِنِ ارْتَبْتُمْ لَا نَشْتَرِي بِهِ ثَمَنًا وَلَوْ كَانَ ذَا قُرْبَى وَلَا نَكْتُمُ شَهَادَةَ اللَّهِ إِنَّا إِذًا لَمِنَ الْآَثِمِينَ ( 106 )

اى كساني كه ايمان آورده‌ايد ، هنگامى كه يكى از شما را [ نشانه‌هاى ] مرگ دررسيد ، بايد از ميان خود دو عادل را در موقع وصيّت ، به شهادت ميان خود فرا خوانيد يا اگر در سفر بوديد ومصيبت مرگ ، شما را فرا رسيد [ وشاهد مسلمان نبود ] دو تن از غير [ همكيشان ] خود را [ به شهادت بطلبيد ] . واگر [ در صداقت آنان ] شكّ كرديد ، پس از نماز ، آن دو را نگاه مىداريد پس به خدا سوگند ياد مىكنند كه ما اين [ حقّ ] را به هيچ قيمتي نمىفروشيم هر چند [ پاى ] خويشاوند [ در كار ] باشد ، وشهادت الهى را كتمان نمىكنيم ، كه [ اگر كتمان حقّ كنيم ] در اين صورت از گناهكاران خواهيم بود . ( 106 )

فَإِنْ عُثِرَ عَلَى أَنَّهُمَا اسْتَحَقَّا إِثْمًا فَآَخَرَانِ يَقُومَانِ مَقَامَهُمَا مِنَ الَّذِينَ اسْتَحَقَّ عَلَيْهِمُ الْأَوْلَيَانِ فَيُقْسِمَانِ بِاللَّهِ لَشَهَادَتُنَا أَحَقُّ مِنْ شَهَادَتِهِمَا وَمَا اعْتَدَيْنَا إِنَّا إِذًا لَمِنَ الظَّالِمِينَ ( 107 )

واگر معلوم شد كه آن دو دستخوش گناه شده‌اند ، دو تن ديگر از كساني كه بر آنان ستم رفته است ، وهر دو [ به ميّت ] نزديكترند ، به جاى آن دو [ شاهد قبلي ] قيام كنند پس به خدا سوگند ياد مىكنند كه : گواهى ما قطعاً از گواهى آن دو درستتر است ، و [ از حقّ ] تجاوز نكرده‌ايم ، چرا كه [ اگر چنين كنيم ] از ستمكاران خواهيم بود . ( 107 )

ذَلِكَ أَدْنَى أَنْ يَأْتُوا بِالشَّهَادَةِ عَلَى وَجْهِهَا أَوْ يَخَافُوا أَنْ تُرَدَّ أَيْمَانٌ بَعْدَ أَيْمَانِهِمْ وَاتَّقُوا اللَّهَ وَاسْمَعُوا وَاللَّهُ لَا يَهْدِي الْقَوْمَ الْفَاسِقِينَ ( 108 )

اين [ روش ] براي اينكه شهادت را به صورت درست ادا كنند ، يا بترسند كه بعد از سوگندخوردنشان ، سوگندهايى [ به وارثان ميّت ] برگردانده شود ، [ به صواب ] نزديكتر است . واز خدا پروا داريد ، و [ اين پندها را ] بشنويد ، وخدا گروه فاسقان را هدايت نمىكند . ( 108 )