الفاروق ( فارسي ) — الصفحة ٣٨٦

عمر آرزو داشت بتواند يك بيت شعر بگويد !

- اسد الغابة ج 2 ص 229

عمر مىگويد : خدا برادرم زيد را بيامرز كه در دو كار خوب از من سبقت گرفت ، قبل از من مسلمان شد و قبل از من هم به شهادت رسيد .

عمر به متمم بن نويرة كه در عزاى برادرش شعرى سروده بود گفت ، اى كاش من هم مىتوانستم مانند تو شعرى دربارهء برادرم بگويم .

جاحظ عاشق واقعى عمر شهادت مىدهد كه عمر براى هر چيزى شعر مىخواند !

- كتاب الحيوان ج 5 ص 590

124 - عمر دربارهء هر كارى به قطعه بيت شعرى تمثل مىشد .

عمر عاشق مديحه‌سرائى بود ، و آرزو مىكرد ، آل خطاب مديحه سرا بودند

- كنز العمال ج 3 ص 868

8975 - سماك مىگويد : نجاشى ( قيس بن عمرو الحارثى ) قبيله بنى العجلان را هجو كرد ( با شعر مسخره كرد ) آنها به عمر شكايت كردند ، عمر پرسيد : درباره شما چه گفته ؟ گفتند اين شعر را .

اذا الله عادى اهل لؤم ودقة

فعادى بنى العجلان رهط بن مقبل

اگر خدا با قوم و قبيله پست و خبيثى دشمنى كند ، تو با قبيله بنى عجلان دشمنى كن ( كنايه از اينكه آنها به همان پستى و خباثت هستند )

عمر گفت : اين شعر نفرين است ، اگر كسى كه نفرين كرده مظلوم باشد دعايش مستجاب شده و اگر ظالم باشد دعايش قبول نخواهد شد . گفتند :

قبيلته لا يغدرون بذمة

ولا يظلمون الناس حبة خردل

قبيله او هيچگاه بد قولى نمىكنند و هرگز به كسى به قدر مثقال ظلم نخواهند كرد .