الغيبة ( فارسي ) — الصفحة ٢٨٢

( باب - 11 ) ( رواياتى در مورد آنچه از صبر و خوددارى و انتظار فرج و ترك شتاب نسبت به امر خدا و تدبير او كه شيعه بدان امر شده است )

9 - عبد الرّحمن بن كثير از امام صادق عليه السّلام روايت كرده در بارهء اين آيه كه مىفرمايد : « امر خداوند به زودى فرا رسد در آمدنش شتاب نكنيد » « 1 » آن حضرت فرمود : آن امر ما است ، خداى عزّ و جلّ امر فرموده كه در مورد آن شتاب نشود تا آنكه [ خداوند ] او را با سه [ لشكر ] يارى فرمايد كه عبارتند از : فرشتگان ، مؤمنان و هراس ، و خروج آن حضرت همانند هجرت رسول خدا صلَّى الله عليه و آله است و اين برابر فرمايش خداى تعالى است كه : « همچنان كه پروردگارت تو را به حق و راستى از خانه ات به در آورد » . « 2 » 10 - صالح بن ميثم و يحيى بن سابق از امام باقر عليه السّلام روايت كرده‌اند كه آن حضرت فرمود : « اصحاب محاضير ( تندروان ) هلاك شدند و مقرّبون ( كه فرج را نزديك مىشمارند ) نجات يافتند و قلعه بر ميخها و پىهاى استوارش پابرجا ماند ، همانا پس از اندوه و تنگدلى گشايشى شگرف خواهد بود » . 11 - ابو خالد كابلىّ گويد : علىّ بن الحسين عليهما السّلام فرمود : « دوست مىداشتم رهايم

« 1 » النّحل : 1 . « 2 » الانفال : 5 .