أوصاف الأشراف — الصفحة ٦٩

فصل سوّم : در محبّت

فصل سوّم : در محبّت

فصل سوم ( در محبّت )

قال اللَّه سبحانه و تعالى : و من النّاس من يتّخذ من دون اللَّه اندادا يحبّونهم كحبّ اللَّه و الَّذين آمنوا اشدّ حبّا للَّه 2 : 165 ( 1 )

.

محبّت ابتهاج باشد به حصول كمالى ، يا تخيّل حصول كمال مظنون يا محقّق كه در مشعور به باشد .

و به وجهى ديگر : محبّت ميل نفس باشد بدانچه در شعور بدان لذّتى يا كمال ( 2 )

مقارن شعور باشد ، و چون لذّت ادراك ( 3 )

ملايم است يعنى نيل كمال ، پس محبت از لذت يا تخيّل لذت خالى نباشد .

و محبّت قابل شدّت و ضعف است ، اوّل مراتب او ارادت است چه ارادت بى محبّت نباشد ، و بعد از آن آنچه مقارن شوق باشد و با وصول تمام كه ارادت و شوق منتفى شود محبّت غالبتر شود .

و ما دام كه از مغايرت طالب و مطلوب اثرى باقى باشد محبت ثابت بود ، و عشق محبّت مفرط باشد .

و باشد كه طالب و مطلوب متّحد باشند و به اعتبار متغاير ، و

( 1 ) بقره 165 . .

( 2 ) - ن و گ : كمالى . .

( 3 ) - ن : ادراكى . .