أوصاف الأشراف — الصفحة ٥٣

فصل سوّم : در خوف و حزن

و رهبت به خشيت نزديك است : « هدى و رحمة للذين هم لربّهم يرهبون » 7 : 154 ( 1 )

.

و سالك چون به درجهء رضا رسد خوف او به امن بدل شود :

« أولئك لهم الأمن و هم مهتدون » 6 : 82 . ( 2 )

نه او را از هيچ مكروهى كراهيّت باشد ، و نه به هيچ مطلوبى رغبت بود ، و اين امن از سبب كمال بود ، چنان كه امن مذكور از سبب نقصان باشد و صاحب اين امن از خشيت خالى نباشد تا آنگه كه به نظر وحدت متجلَّى شود ، و آنگاه از خشيت ( 3 )

اثرى باقى نماند ، چه خشيت از لوازم تكثّر بود .

( 1 ) اعراف - 154 . .

( 2 ) - انعام - 82 . .

( 3 ) - ن : از خشيت هم اثرى باقى نماند . .