أوصاف الأشراف — الصفحة ٣١

فصل دوّم : در زهد

فصل دوّم : در زهد

فصل دوم ( در زهد )

قال للَّه تعالى : و لا تمدّنّ عينيك إلى ما متّعنا به ازواجا منهم زهرة الحيوة الدنيا لنفتنهم فيه و رزق ربّك خير و ابقى 20 : 131 ( 1 )

.

زهد عدم ( 2 )

رغبت است ، و زاهد كسى باشد كه او را بدانچه تعلق به دنيا دارد مانند مآكل و مشارب و ملابس و مساكن و مشتهيات و مستلذات ( 3 )

ديگر ( 4 )

، و مال و جاه و ذكر خير و قربت ملوك و نفاذ امر و حصول هر مطلب كه به مرگ از او جدا تواند بود رغبت نبود ، نه از سر عجز يا از راه جهل به آن ، و نه از جهت غرضى يا عوضى كه به او راجع باشد ، و هر كس كه موصوف به اين صفت باشد زاهد باشد بر وجه مذكور ( 5 )

.

امّا زاهد حقيقى كسى باشد كه به زهد مذكور ، طمع نجات از عقوبت دوزخ و ثواب بهشت هم ندارد ، بلكه صرف نفس از آن جمله كه بر شمرديم بعد از آنكه فوايد و تبعات هر يك دانسته باشد ، او را ملكه باشد و مشوب نباشد با طمعى يا اميدى يا غرضى از اغراض

( 1 ) طه - 131 . .

( 2 ) - خ ل : نقيض . ن : ضد . .

( 3 ) - ن : ملذات . .

( 4 ) - ن : مسكن . .

( 5 ) - ن : مشهور . .