أوصاف الأشراف — الصفحة ٦

مقدمه مؤلف

وصول به مقصد بر او گذرد .

پنجم : حالهائى كه بعد از سلوك اهل وصول را سانح شود .

ششم : نهايت حركت و عدم او ، و انقطاع سلوك ، كه آن را در اين موضع فناى در توحيد خوانند .

و هر يك از اين معانى مشتمل بود بر چند امر ، الا نهايت حركت كه در آن تعدّد نبود ، و ما اين شش معنى را در شش باب ايراد كنيم ، هر بابى مشتمل بر شش فصل الا باب آخر كه قابل تكثير ( 1 )

نبود .

و ببايد دانست همچنانكه در حركت ، حصول هر جزوى مسبوق باشد به جزوى ديگر ، و مستعقب جزوى ديگر الا جزو آخر ، و هر حالى از اين احوال واسطه باشد ميان فقدانى ( 2 )

سابق و مقارنتى ( 3 )

لا حق ، تا در حال فقدان سابق آن حال مطلوب باشد و در حال مقارنت ( 4 )

لاحق مهروب عنه شود ، پس حصول هر حال به قياس به آنچه پيش از آن باشد كمال ( 5 )

بود و مقام در آن حال در وقتى كه توجه به جايى بعد از آن مطلوب باشد نقصان ( 6 )

، كما ( 7 )

قال النبى ( صلَّى اللَّه عليه و إله ) : « من استوى يوماه فهو مغبون » ( 8 )

و بدين موجب گفته‌اند : « حسنات الابرار سيّئات المقرّبين » ( 9 )

و اين معنا در فصول اين مختصر روشن گردد .

چون اين مقدمه روشن شد ، شروع در ابواب و فصول اين مختصر كرده آيد بتوفيق اللَّه و عونه .

( 1 ) ن و گ : تكثّر . .

( 2 ) - ن و گ : فقدان . .

( 3 ) - ن و گ : مفارقت . .

( 4 ) - ن و گ : مفارقت . .

( 5 ) - ن و گ : كمالى . .

( 6 ) - ن و گ : نقصانى . .

( 7 ) - ن و گ : وجود ندارد . .

( 8 ) - عوالى اللئالى 1 - 284 . .

( 9 ) - محجة البيضاء : 7 - 89 ( عن الصادق ع ) . .