نهج البلاغة ( فارسي ) — الصفحة ٨٦١
130
127
127
و فرمود ( ع ) : خداوند را ملكى است كه در هر روز ندا در مىدهد كه بزاييد براى مردن و گرد آوريد براى فنا شدن و بسازيد براى ويران گشتن .
128
128
و فرمود ( ع ) : دنيا سرايى است گذرگاه ، نه سرايى كه در آن قرار توان يافت . مردم در دنيا دو گروهند . آنكه ، خود را فروخت و به تباهى افكند و آنكه ، خود را خريد و آزاد كرد .
129
129
و فرمود ( ع ) : دوست را دوست نتوان گفت ، مگر آن گاه ، كه در سه جاى آبروى دوست خود نگه دارد . يك جا به هنگامى كه به بلايى گرفتار شود و يكى در هنگامى كه حاضر نباشد و يكى بعد از مرگش .
130
130
و فرمود ( ع ) : هر كه را چهار چيز بدهند ، از چهار چيز محروم نماند . كسى را كه توفيق دعا دهند از اجابت محروم نماند و كسى را كه توفيق توبه دهند از پذيرفته شدن توبه محروم نماند و كسى را كه توفيق استغفار دهند از آمرزش محروم نماند و كسى را كه توفيق سپاسگزارى دهند از زيادت نعمت محروم نماند . گواه اين دو در كتاب خداى عزّ و جلّ است : در باب دعا گويد : « مرا بخوانيد تا شما را اجابت كنم » ( 1 )
و در باب استغفار گويد : « هر كه كار ناپسندى كند يا به خود ستم روا دارد ، آن گاه از خدا آمرزش خواهد ، خدا را آمرزنده و مهربان خواهد يافت . » ( 2 )
و در باب شكر گويد : « اگر مرا سپاس گوييد بر نعمت شما مىافزايم » ( 3 )
و در باب توبه گويد : « جز اين نيست كه توبه از آن كسانى است كه به نادانى مرتكب كارى زشت مىشوند و زود توبه مىكنند خدا توبهء اينان را مىپذيرد و خدا دانا و حكيم است . » ( 4 )
( 1 ) . سورهء 40 ، آيهء 60 .
( 2 ) . سورهء 4 ، آيهء 110 .
( 3 ) . سورهء 14 ، آيهء 7 .
( 4 ) . سورهء 4 ، آيهء 17 .