ترجمه و تفسير نهج البلاغه ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٢٨٣
ترس و وحشت از چه
كه جسم مادى را متحمل تكاپوى روح در مسير كمال نمايد ، چه وحشتى از محدوديتها و فناى آن امور به خود راه خواهم داد و آنگهى من كه از يك افق والاترى انسانها را جزئى از خود مىبينم ، چگونه به خود اجازه خواهم داد كه براى سرخى گونه هايم ، گونه‌هاى انسانهاى ديگر را زرد و افسرده سازم -
ده تن از تو زرد روى و بىنوا خسبد همى
تا بگلگون مىتو روى خويش را گلگون كنى
« ناصر خسرو قباديانى »
تلذّذ چه هدف ناچيزى هدف قرار دادن تلذذ كار جانواران است ، نه كار انسان ، تا با محدوديت و نابودى آنان ترسى به خود راه بدهد .
شايد شما ترس و وحشت از خاموش شدن شعلهء حيات را مىگوييد اين بيم و هراس هم به همان اندازهء وحشت از دست دادن لذايذ خنده آور است .
هم اكنون اين جملات را بشنويد :
28 - « فو الله ما ابالى ادخلت الى الموت او خرج الموت الىّ » ( 1 )
.
( سوگند به خدا ، باكى ندارم كه من وارد مرگ شوم يا مرگ به من روى بياورد ) .
29 - « فو الله لابن ابي طالب آنس بالموت من الطَّفل بثدى امّه » ( 2 )
.
( به خدا سوگند ، فرزند ابي طالب بمرگ مأنوستر است از كودك شيرخوار به پستان مادرش ) .
30 - « و الله ما فجأنى من الموت وارد كرهته و لا طالع انكرته و ما كنت الَّا كقارب ورد و طالب وجد » ( 3 )
.
( سوگند به پروردگار ، عارضهء ناگوار و ناگهانى از مرگ بسراغم نيامده و
( 1 ) ط 55 ج 1 ص 99 .
( 2 ) ط 5 ج 1 ص 36 .
( 3 ) ك ، شمارهء 23 ج 3 ص 24 .