نهج البلاغة ( فارسي ) — الصفحة ٥٤٩

به اميران لشكر

[ 194 ] شايسته بود .

[ 195 ] رجوع كنيد به فقره 64 .

[ 196 ] و رجوع كنيد به فقره 429 .

[ 197 ] عرق تن .

[ 198 ]

حكمت محض است اگر لطف جهان آفرين

خاص كند بنده‌اى ، مصلح عام را

( سعدى ، ديباچهء « گلستان » ) .

[ 199 ] و نگاه كنيد به فقرهء 416 .

[ 200 ]

و الدّهر يعطي الفتى ما ليس يطلبه

يوما و يمنعه من حيث يطمعه

( محمد بن زريق بغدادى )

[ 201 ] شهوت و خشم .

[ 202 ] مال دنيا .

[ 203 ] لذت دنيا .

[ 204 ] عفت و تقوا .

[ 205 ] رحمت پروردگار .

[ 206 ] خشم كردگار .

[ 207 ] اگر ظاهر هر چيز تو را خوش آيد ، آن را بيازماى كه پس از آزمودن بود كه در ديده‌ات زشت آيد .

[ 208 ] احمد بن يحيى بن زيد بن سيار مولاى بنى شيبان ( متولد 200 متوفاى 291 هجرى در بغداد ) از بزرگان عالم به لغت و نحو عربى .

[ 209 ] محمد بن زياد ( متولد 150 ، متوفاى 231 ه . ق . ) از بزرگان ادب عرب و اصل او از مردم سند است .

[ 210 ] جوانمردى او از همه بيشتر باشد چنان كه در كرم به دو مثل زنند . اين فقره از نسخه‌هاى ديگر نقل شد . در نسخهء عبده نيست .

[ 211 ] حديد : 23 .

[ 212 ] تا در آن شغل گوهر خود را نشان دهند .

[ 213 ] پرداختن : خالى كردن ، بيرون كردن .

[ 214 ] اين فقره در نسخهء عبده نيست .

[ 215 ] امرؤ القيس ، جندح يا سليمان بن حجر كندى ، بزرگترين شاعر دورهء جاهلى و يكى از صاحبان معلقّات ، و معلَّقه لاميهء او مشهور است .

[ 216 ]

و كم من طالب يسعى بشىء

و فيه هلاكه لو كان يدرى

( « البيان و التبيين » ج 3 ، ص 182 ، تصحيح عبد السلام هارون ) .