نهج البلاغة ( فارسي ) — الصفحة ٥٢٦

به اميران لشكر

نامهء 37

[ 1 ] در بعض نسخه‌ها بجاى متعبه ، « متّبعه » آمده است .

[ 2 ] آن گاه كه محاصره بود و از تو يارى خواست كارى نكردى ، حالا كشتن او را دستاويز خود كرده‌اى .

نامهء 39

[ 1 ] لفظ به لفظ : پرده‌اش پاره است .

نامهء 40

[ 1 ] برهنه كردن زمين ، برداشتن محصول و ميوه آن .

نامهء 41

[ 1 ] گفته‌اند اين نامه به عبد اللَّه پسر عباس نوشته شده ، و بعضى مخاطب را عبيد اللَّه برادر عبد اللَّه نوشته‌اند .

[ 2 ] شعار ، پيراهن زير و بطانه و آستر لباس است ، و استعمال اين دو واژه براى نسبت كسى به خود ، كنايت از بسيار نزديك بودن اوست .

[ 3 ] پشت سپر را برگرداندى . مثلى است براى كسى كه خلاف پيمان خود رفتار كند .

[ 4 ] ترجمه لفظ به لفظ : جز تو را پدر مباد .

[ 5 ] با خود نهادن يا ، به خود تلقين كردن .

[ 6 ] ميراث .

[ 7 ] « فضحّ رويدا » آهسته بچران ، شتاب مكن . مثلى است از ضحّيت الغنم چرانيدم گوسفند را در چاشتگاه .

[ 8 ] ص : 3 .

نامهء 42

[ 1 ] ابو سلمه عبد اللَّه بن عبد الاسد بن عبد ياليل هلال بن عبد اللَّه از تيرهء بنو مخزوم است .

وى شوى هند ، دختر ابو اميّه حذيفة بن مغيرهء مخزومى است . هند كه به‌ام سلمه مشهور است ، پس از مرگ شوهر ، زن رسول اكرم ( ص ) گرديد .

[ 2 ] نعمان پسر عجلان از انصار ، و از بنو زريق است . وى پس از شهادت حمزة بن عبد المطلب خوله زن وى را گرفت . نعمان مردى بزرگوار و نيز شاعر بوده است .