نهج البلاغة ( فارسي ) — الصفحة ٤٨٦

به اميران لشكر

خطبهء 148

[ 1 ] طلحه و زبير .

[ 2 ] خلافت .

خطبهء 149

[ 1 ] مرگ ، زمان به شهادت رسيدن او .

[ 2 ] اگر از اين ضربت برهم .

[ 3 ] اطراف بدن : دستهاست و پاها و سر و گردن .

خطبهء 150

[ 1 ] عترت پيامبر ( ص ) را كه به پيروى آنان مأمور بودند ، رها كردند و در پى اين و آن افتادند .

[ 2 ] گويا اشارتى است به ظهور مهدى ( عج ) .

[ 3 ] مقصود بندگان خاص است كه روزگار فتنه ايمان خود را نگاهداشتند .

[ 4 ] كنار گذاردن وصىّ پيامبر ( ص ) ، و توسل به سنّتهاى جاهلى در گزيدن زمامدار .

[ 5 ] خويشاوند پيغمبر .

[ 6 ] نقل خلافت از خاندان رسول ( ص ) به ديگران .

خطبهء 151

[ 1 ] ميلهء آسيا سنگ راست بودن ، در تداول عاميانه : ميخ آن محكم شود .

[ 2 ] اشاره است به دولت بنى اميه و عباسيان .

[ 3 ] در تداول : همهء آنها سر و ته يك كرباسند .

[ 4 ] به دندان خاييدن : بد كسى را گفتن .

[ 5 ] خشك .

[ 6 ] با سينهء اسب ساييدن : خرد كردن ، له كردن .

[ 7 ] فتنه جويان ، مردم ساده را فريب دهند .

خطبهء 152

[ 1 ] * ( الَّذِينَ إِذا أَصابَتْهُمْ مُصِيبَةٌ قالُوا إِنَّا ) * . ( بقره : 156 ) * ( كُلُّ مَنْ عَلَيْها فانٍ ، وَيَبْقى وَجْه رَبِّكَ ) * .

( رحمان : 26 و 27 ) * ( إِنَّ إِلى رَبِّكَ الرُّجْعى ) * ( علق : 8 ) .