نهج البلاغة ( فارسي ) — الصفحة ٤٤٣

به اميران لشكر

463

[ و فرمود : ] دنيا را براى جز دنيا آفريده‌اند نه براى دنيا - و راهگذارى است به جهان فردا - .

464

[ و فرمود : ] بنى اميه را مهلتى است كه در آن مىتازند ، هر چند خود ميان خود اختلاف اندازند . سپس كفتارها بر آنان دهن گشايند و مغلوبشان نمايند [ و مرود مفعل است از « ارواد » و آن مهلت و فرصت دادن است ، و اين از فصيحترين و غريبترين كلام است .

گويى امام ( ع ) مهلتى را كه آنان دارند به مسابقت جاى ، همانند فرموده است كه براى رسيدن به پايان مىتازند و چون به نهايتش رسيدند رشتهء نظم آنان از هم مىگسلد . ]

465

[ و در ستايش انصار فرمود : ] به خدا آنان اسلام را پروراندند چنان كه كره اسب از شير گرفته را پرورانند ، با توانگرى و دستهاى بخشنده و زبانهاى برنده .

466

[ و فرمود : ] چشم ، نشستنگاه را چون رشتهء سر بند است - چون خواب در چشم آيد بند بسته بگشايد - . [ و اين از استعاره‌هاى شگفت است . گويى نشستنگاه را به آوند و چشم را به سر بند همانند فرموده و چون سربند بگشايد آنچه در آوند است برون آيد ، و اين سخن در گفتهء مشهورتر و ظاهرتر از سخنان پيامبر ( ص ) است 2 و گروهى آن را از امير مؤمنان عليه السّلام دانسته‌اند و از جمله گفتهء مبرد است 2 در كتاب مقتضب در باب لفظ به حروف و ما در كتاب خود كه مجازات آثار نبوى نام دارد از اين استعاره سخن گفته‌ايم . ] !