نهج البلاغة ( فارسي ) — الصفحة ٤٤٢

به اميران لشكر

455

[ و از او پرسيدند بهترين شاعران كيست ؟ فرمود : ] شاعران در مىدانى نتاخته‌اند كه آن را نهايتى بود و خط پايانش شناخته شود ، و اگر در اين باره داورى كردن بايد پادشاه گمراه را اين لقب شايد ( امرء القيس 2 مقصود اوست . )

456

[ و فرمود : ] آيا آزاده‌اى نيست كه اين خرده طعام مانده در كام - دنيا - را بيفكند و براى آنان كه در خورش هستند نهد ؟ . جانهاى شما را بهايى نيست جز بهشت جاودان پس مفروشيدش جز بدان .

457

[ و فرمود : ] دو آزمندند كه سير نشوند . آن كه علم آموزد ، و آن كه مال اندوزد .

458

[ و فرمود : ] ايمان آن است كه راستى را بر گزينى كه به زيان تو بود بر دروغى كه تو را سود دهد ، و گفتارت بر كردارت نيفزايد و چون از ديگرى سخن گويى ترس از خدا در دلت آيد .

459

[ و فرمود : ] تقدير بر تدبير چيره شود چندان كه آفت در تدبير بود 2 . [ و اين معنى در پيش آورده شد با تعبيرى مخالف اين الفاظ ] .

( شمارهء 16 ) .

460

[ و فرمود : ] بردبارى و درنگ از يك شكم افتادند و هر دو از همت بلند زادند .

461

[ و فرمود : ] به زشتى ياد كردن مردمان پشت سر آنان ، سلاحى است براى مرد ناتوان 2 .

462

[ و فرمود : ] بسا شيفتهء دلداده بدان كه نام نيكش بر زبانها افتاده !