نهج البلاغة ( فارسي ) — الصفحة ٤٣٨

به اميران لشكر

426

[ و فرمود : ] بنده را نسزد كه به دو خصلت اطمينان كند : تندرستى و توانگرى . چه آن گاه كه او را تندرست بينى ناگهان بيمار گردد و آن گاه كه توانگرش بينى ناگهان درويش شود .

427

[ و فرمود : ] آن كه حاجت به مؤمن برد چنان است كه حاجت خود به خدا برده و آن كه آن را به كافر برد چنان است كه از خدا شكايت كرده .

428

[ و در يكى از عيدها فرمود : ] اين عيد كسى است كه خدا روزه‌اش را پذيرفته و نماز وى را سپاس گفته و هر روز كه خدا را در آن نافرمانى نكنند روز عيد است .

429

[ و فرمود : ] بزرگترين دريغها در روز رستاخيز دريغ مردى است كه مالى را جز از راه طاعت خدا به دست آورد ، پس مردى آن را به ارث برد و در طاعت خداى سبحان انفاق كرد . او بدان انفاق به بهشت رفت و نخستين بدان راه دوزخ سپرد .

430

[ و فرمود : ] زيانمندترين مردم در معاملت و نوميدترينشان در مجاهدت ، مردى است كه تن خويش در طلب مال فرسود و تقديرها با خواست او مساعد نبود ، پس با دريغ از دنيا برون شد و با و بال آن مال روى به آخرت نمود .

431

[ و فرمود : ] روزى دو گونه است : آن كه بجويد و آن كه بجويندش ، پس آن كه دنيا را جويد مرگ در پى او پويد تا از دنيايش برون راند و آن كه آخرت را خواهد دنيا او را جويد تا روزيش را به كمال به دو رساند . 200 .