نهج البلاغة ( فارسي ) — الصفحة ٤٣٢

به اميران لشكر

390

[ و فرمود : ] مؤمن را سه ساعت است : ساعتى كه در آن با پروردگارش به راز و نياز است ، و ساعتى كه در آن زندگانى خود را كارساز است ، و ساعتى كه در حلال و نيكو با لذّت نفس دمساز است ، و خردمند را نسزد كه جز پى سه چيز رود : زندگى را سر و سامان دادن ، يا در كار معاد گام نهادن ، يا گرفتن كام از چيزهايى غير حرام .

391

[ و فرمود : ] خواهان دنيا مباش ، خدا زشتيهاى آن را به تو خواهد نمود و بى خبر ممان كه از تو بى خبر نخواهند بود .

392

[ و فرمود : ] سخن گوييد تا شناخته شويد كه آدمى زير زبانش نهان است .

393

[ و فرمود : ] آنچه از دنيا نزد تو آيد بستان و از آنچه به تو پشت كند روى بگردان ، و اگر چنين نتوانى بارى جستن را از حد در نگذرانى .

394

[ و فرمود : ] بسا سخن كه از حمله كارگرتر بود .

395

[ و فرمود : ] هر چه بدان بسنده كردن توان ، بس بود همان .

396

[ و فرمود : ] مردن و خوارى نبردن ، و به اندك ساختن و به اين و آن نپرداختن ، و آن را كه نصيب به آسانى به دست نيايد با كوشش با آن برنيايد و روزگار دو روز است روزى از تو و روزى به زيان تو ، در روزى كه از توست سركشى بنه و در روزى كه به زيان توست تن به شكيبايى ده .

397

[ و فرمود : ] مشك عطرى است نيكو . بردن آن آسان و بوى خوش آن پرورنده دماغ - انسان .

398

[ و فرمود : ] ناز خود بگذار و كبر از سر به در آر و گور خود را به ياد آر . !