نهج البلاغة ( فارسي ) — الصفحة ٤٢٢

به اميران لشكر

342

[ و فرمود : ] بزرگتر توانگرى نوميدى است از آنچه در دست مردم است .

343

[ و فرمود : ] « گفتارها سپرده نزد نگه دار است » و « نهفته‌ها آشكار » ، و « هر نفس بدانچه كرده گرفتار » . و مردم ناقص عقل و بيمار ، جز آن را كه خداست نگه دار . پرسنده‌شان مردم آزار و پاسخ دهنده‌شان به تكلف در گفتار . آن كه رايى بهتر داند ، بود كه خشنودى يا خشمى وى را بگرداند ، و آن كه از همه استوارتر است از نيم نگاهى بيازارد يا كلمه‌اى وى را دگرگون دارد » .

344

[ و فرمود : ] مردم از خدا بترسيد ! كه چه بسيار آرزومند كه به آرزوى خود نرسيد ، و سازنده‌اى كه در ساختهء خويش نيارميد ، و گردآورنده‌اى كه به زودى گردآورده‌ها را رها خواهد كرد و بود كه آن را از راه ناروا فراهم آورد ، و حقى كه به مستحقش نرساند ، از حرام به دست آورد و گناهش بر گردنش ماند . با گرانى بار بزه ، باز گرديد ، و با پشيمانى و دريغ نزد پروردگار خود رسيد . « اين جهان و آن جهان زيانبار ، و اين است زيان آشكار . »

345

[ و فرمود : ] گناه نتوانستن كردن ، گونه‌اى از ترك گناه است .

346

[ و فرمود : ] آبرويت نريخته ماند تا خواهش آن را بچكاند ، پس بنگر كه آن را نزد كه مىريزى .

347

[ و فرمود : ] ستودن بيش از سزيدن ، چاپلوسى كردن است ، و كمتر از آنچه بايد درماندگى است يا رشك بردن .

348

[ و فرمود : ] سختترين گناهان آن بود كه گنهكار آن را خوار بشمرد .