نهج البلاغة ( فارسي ) — الصفحة ٤٢٠

به اميران لشكر

نافرمانىشان بپرداخت ، به پيروز كردنشان وعده كرد و به آتششان در آورد .

324

[ و فرمود : ] از نافرمانى خدا در نهانها بپرهيزيد چه آن كه بيننده است هم او داورى كننده است .

325

[ و چون خبر كشته شدن محمد پسر ابو بكر به دو رسيد فرمود : ] اندوه ما به دو همچند شادمانى آنهاست ، جز كه از آنان دشمنى كاست و از كنار ما دوستى برخاست .

326

[ و فرمود : ] ساليانى كه پسر آدم در آن نزد خدا - از پيروى هوا - معذور است ، شصت سال است .

327

[ و فرمود : ] آن كه گناه بر او دست يافت روى پيروزى نديد ، و آن كه بدى بر وى چيره گشت مغلوب گرديد .

328

[ و فرمود : ] خداى سبحان روزى درويشان را در مالهاى توانگران واجب داشته . پس درويشى گرسنه نماند جز كه توانگرى از حق او خود را به نوايى رساند . و كردگار ، توانگران را بازخواست كند از اين كار .

329

[ و فرمود : ] بىنياز از عذر بودن ارجمندتر تا از روى راستى عذر آوردن .

330

[ و فرمود : ] كمترين حقى كه از خداى سبحان بر گردن شماست اين كه از نعمتهاى او در راه نافرمانىاش يارى نبايد خواست .

331

[ و فرمود : ] خداى سبحان طاعت را غنيمتى ساخته است براى زيركان آن گاه كه مردم ناتوان كوتاهى كنند در آن .

332

[ و فرمود : ] قدرت حاكمان پاسبانان خداست در زمين او .

333

[ در صفت مؤمن فرمود : ] شادمانى مؤمن در رخسار اوست و اندوه وى