نهج البلاغة ( فارسي ) — الصفحة ٤١٧

به اميران لشكر

محروم داشته ، و آن كه به دو بخشد خدا را سپاس و حرمت گذاشته .

305

[ و فرمود : ] غيرتمند هرگز زنا نكند .

306

[ و فرمود : ] براى پاسبانى بس بود مدت زندگانى .

307

[ و فرمود : ] فرزند مرده تواند خفت ، و مال ربوده ديده بر هم نتواند نهفت . [ و معنى آن اين است كه او بر كشته شدن فرزند شكيبايى دارد و بر ربوده شدن مال طاقت نيارد . ]

308

[ و فرمود : ] دوستى پدران - سبب - خويشاوندى ميان فرزندان است و خويشاوندى را به مودّت بيشتر نياز است تا مودّت را به خويشاوندى .

309

[ و فرمود : ] از گمانهاى مردم با ايمان بپرهيزيد كه خدا حق را بر زبان آنان نهاده است .

310

[ و فرمود : ] ايمان بنده راست نباشد ، جز آن گاه كه اعتماد او بدانچه در دست خداست بيش از اعتماد وى بدانچه در دست خود اوست بود .

311

[ و انس پسر مالك را نزد طلحه و زبير به بصره فرستاد تا آنان را حديثى به ياد آرد كه از رسول خدا ( ص ) شنيده بود . انس از رساندن پيام سر برتافت و چون بازگشت گفت : « فراموش كردم . » امام فرمود : ] اگر دروغ مىگويى خدايت به سپيدى درخشان گرفتار گرداند كه عمامه آن نپوشاند [ يعنى بيمارى برص . از آن پس انس را در چهره برص پديد گرديد و كس جز با نقاب او را نديد . ]

312

[ و فرمود : ] دلها را روى آوردن و روى برگرداندنى است اگر دل