نهج البلاغة ( فارسي ) — الصفحة ٣٩٥

به اميران لشكر

198

[ و چون گفتهء خوارج را شنيد كه حكومت جز از آن خدا نيست ، فرمود : ] سخن حقّى است كه بدان باطلى را خواهند .

199

[ و در وصف جمع فرومايگان فرمود : ] آنانند كه چون فراهم آيند پيروز گردند ، و چون پراكنده گردند شناخته نشوند [ و گفته‌اند امام فرمود : ] آنانند كه چون فراهم آيند زيان رسانند و چون پراكنده شوند سود دهند .

[ گفتند زيان فراهم آمد نشان را دانستيم سود پراكنده شدنشان چيست ؟ » فرمود : ] خداوندان پيشه‌ها به سر پيشه‌هاى خود بازگردند و مردم از آنان سود برند : چون بنّا كه بر سر ساختن بناى خود رود و بافنده كه به كارگاهش و نانوا كه به نانوا خانه بازگردد .

200

[ جنايتكارى را نزد او آوردند و گروهى فرومايگان با وى بودند ، فرمود : ] خوش مباد چهره‌هايى كه جز به هنگام زشتى و شر ديده نشود .

201

[ و فرمود : ] با هر آدمى دو فرشته است كه او را مىپايند و چون قدر - الهى - رسد بدان واگذارش نمايند ، و مدت زندگانى كه براى انسان است چون سپرى وى را نگهبان است .

202

[ و طلحه و زبير به دو گفتند با تو بيعت مىكنيم به شرط آنكه ما را در خلافت شريك كنى ، فرمود : ] نه ، ليكن شما شريكيد در نيرو بخشيدن و يارى از شما خواستن ، و دو ياريد به هنگام ناتوانى و به سختى درماندن .

203

[ و فرمود : ] مردم ! از خدايى بترسيد كه اگر گفتيد مىشنود و اگر در