نهج البلاغة ( فارسي ) — الصفحة ٣٩٣

به اميران لشكر

182

[ و فرمود : ] آنجا كه گفتن بايد خاموشى نشايد ، و آنجا كه ندانند ، به كه خاموش مانند .

183

[ و فرمود : ] دو دعوى خلاف هم نيست جز كه يكى را روى در گمراهى است .

184

[ و فرمود : ] از آن هنگام كه حق را به من نمودند در آن دو دل نگرديدم .

185

[ و فرمود : ] دروغ نگفتم و دروغ نشنودم ، و گمراه نشدم و كسى را گمراه ننمودم .

186

[ و فرمود : ] آن كه نخست دست به ستم گشايد فردا پشت دست خايد .

187

[ و فرمود : ] رخت بر بستن نزديك است .

188

[ و فرمود : ] آن كه با حق بستيزد خون خود بريزد .

189

[ و فرمود : ] هر كه را شكيبايى نرهاند بى تابىاش تباه گرداند .

190

[ و فرمود : ] شگفتا ! خلافت از راه همصحبتى به دست آيد .

[ و شعرى از او در اين باره روايت شده است : ] اگر با شورا كار آنان را به دست گرفتى چه شورايى بود كه رأى دهندگان در آنجا نبودند .

و اگر از راه خويشاوندى بر مدعيّان حجّت آوردى ، ديگران از تو به پيامبر نزديكتر و سزاوارتر بودند .

191

[ و فرمود : ] آدمى در جهان نشانه است و تيرهاى مرگ به دو روانه ، و غنيمتى است - در ميان - و مصيبتها بر او پيشدستى كنان . و با هر