نهج البلاغة ( فارسي ) — الصفحة ٣٩١

به اميران لشكر

156

[ و فرمود : ] آنان را طاعت داريد كه در ناشناختنشان عذرى نداريد .

157

[ و فرمود : ] شما را نماياندند اگر مىديديد ، و راه نمودند اگر مىيافتيد ، و شنواندند اگر مىشنيديد .

158

[ و فرمود : ] برادرت را با نيكويى به دو سرزنش كن ، و گزند وى را به بخشش به دو به وى بازگردان .

159

[ و فرمود : ] آن كه خود را در جاهايى كه موجب بدگمانى است نهاد ، آن را كه گمان بد به دو برد سرزنش مكناد .

160

[ و فرمود : ] هر كه بر ملك دست يافت تنها خود را ديد و از ديگران رو بتافت .

161

[ و فرمود : ] هر كه خود رأى گرديد به هلاكت رسيد ، و هر كه با مردمان رأى بر انداخت خود را در خرد آنان شريك ساخت .

162

[ و فرمود : ] آن كه راز خود را نهان داشت ، اختيار را به دست خويش گذاشت .

163

[ و فرمود : ] تنگدستى بزرگتر مرگ است .

164

[ و فرمود : ] آن كه حق كسى را گزارد كه حقش را به جا نيارد ، به بندگى او اعتراف دارد .

165

[ و فرمود : ] آفريده را فرمان بردن نشايد آنجا كه نافرمانى آفريننده لازم آيد .

166

[ و فرمود : ] مرد را سرزنش نكنند كه چرا حق خود را دير درخواست نمود ، بلكه او را عيب كنند كه دست بدانچه از آن او نيست گشود .

167

[ و فرمود : ] خود پسنديدن مانع به زيادت رسيدن است .