نهج البلاغة ( فارسي ) — الصفحة ٣٧٠

به اميران لشكر

54

[ و فرمود : ] هيچ بىنيازى چون خرد نيست ، و هيچ درويشى چون نادانى و هيچ ميراثى چون فرهيخته بودن و هيچ پشتيبان چون مشورت نمودن .

55

[ و فرمود : ] شكيبايى دو گونه است : شكيبايى بر آنچه خوش نمىشمارى و شكيبايى از آنچه آن را دوست مىدارى .

56

[ و فرمود : ] توانگرى در غربت چون در وطن ماندن است و درويشى در وطن ، در غربت به سر بردن .

57

[ و فرمود : ] قناعت مالى است كه پايان نيابد .

58

[ و فرمود : ] مال مايهء شهوتهاست .

59

[ و فرمود : ] آن كه تو را - از گزندى - ترساند چون كسى است كه تو را مژده رساند .

60

[ و فرمود : ] زبان درنده‌اى است ، اگر واگذارندش بگزد .

61

[ و فرمود : ] زن كژدمى است ، گزيدنش شيرين .

62

[ و فرمود : ] چون تو را درودى گويند درودى گوى از آن به ، و چون به تو احسانى كنند ، افزونتر از آن پاداش ده ، و فضيلت او راست كه نخست به كار برخاست .

63

[ و فرمود : ] پايمرد ، خواهنده را - همچون - پر است .

64

[ و فرمود : ] مردم دنيا همچون سوارانند كه در خوابند و آنان را مىرانند .

65

[ و فرمود : ] از دست شدن دوستان ، غربت است .

66

[ و فرمود : ] روا نشدن حاجت ، آسانتر ، تا آن را از نا اهل خواستن . !