نهج البلاغة ( فارسي ) — الصفحة ٣٦٦
به اميران لشكر
و شك بر چهار شعبه است : در گفتار جدال نمودن و ترسيدن و دو دل بودن ، و تسليم حادثه‌هاى روزگار گرديدن . پس آن كه جدال را عادت خود كرد ، خويش را از تاريكى شبهت برون نياورد ، و آن كه از هر چيز كه پيش رويش آمد ترسيد ، پيوسته واپس خزيد ، و آن كه دو دل بود پى شيطان او را بسود ، و آن كه به تباهى دنيا و آخرت گردن نهاد هر دو جهانش را به باد داد . [ و پس از اين سخن گفتارى بود كه از بيم درازى و برون شدن از روش كارى كه در اين كتاب مقصود است نياورديم . ]
32
[ و فرمود : ] نيكوكار از كار نيك بهتر است ، و بد كردار از كار بد بدتر .
33
[ و فرمود : ] بخشنده باش نه با تبذير و اندازه نگه دار و بر خود سخت مگير .
34
[ و فرمود : ] شريفترين بىنيازى ، وانهادن آرزوهاست .
35
[ و فرمود : ] هر كه بى محابا به مردمان آن گويد كه نخواهند ، در باره‌اش آن گويند كه ندانند .
36
[ و فرمود : ] آن كه آرزو را دراز كرد ، كردار را نابساز كرد .
37
[ و چون دهقانان انبار هنگام رفتن امام به شام او را ديدند ، براى وى پياده شدند و پيشاپيش دويدند . فرمود : ] اين چه كار بود كه كرديد ؟ [ گفتند : عادتى است كه داريم و بدان اميران خود را بزرگ مىشماريم . فرمود : ] به خدا كه اميران شما از اين كار سودى نبردند ، و شما در دنيايتان خود را بدان به رنج مىافكنيد و در آخرتتان