نهج البلاغة ( فارسي ) — الصفحة ٣٦٤

به اميران لشكر

[ و فرمود : ] از كفارهء گناهان بزرگ ، فرياد خواه را به فرياد رسيدن است ، و غمگين را آسايش بخشيدن .

[ و فرمود : ] پسر آدم ؟ چون ديدى پروردگارت پى در پى نعمتهاى خود به تو مىرساند و تو او را نافرمانى مىكنى از او بترس .

[ و فرمود : ] هيچ كس چيزى را در دل نهان نكرد ، جز كه در سخنان بى انديشه‌اش آشكار گشت و در صفحهء رخسارش پديدار .

[ و فرمود : ] با درد خود بساز چندان كه با تو بسازد .

[ و فرمود : ] برترين پارسايى نهفتن پارسايى است .

[ و فرمود : ] اگر تو به زندگى پشت كرده‌اى و مرگ به تو روى آور است پس چه زود ديدار ميسر است .

[ و فرمود : ] بترسيد ! بترسيد ! كه خدا چنان پرده - بر بنده - گستريده كه گويى او را آمرزيده .

[ و او را از ايمان پرسيدند ، فرمود : ] ايمان بر چهار پايه استوار است ، بر شكيبايى ، و يقين و داد و جهاد . و شكيبايى را چهار شاخه است : آرزومند بودن ، و ترسيدن ، و پارسايى و چشم اميد داشتن . پس آن كه مشتاق بهشت بود ، شهوتها را از دل زدود ، و آن كه از دوزخ ترسيد ، از آنچه حرام است دورى گزيد ، و آن كه ناخواهان دنيا بود ، مصيبتها بر وى آسان نمود ، و آن كه مرگ را چشم داشت ، در كارهاى نيك پاى پيش گذاشت . و يقين بر چهار شعبه است : بر بينايى زيركانه ، و دريافت عالمانه و پند گرفتن از گذشت زمان و رفتن به روش پيشينيان . پس آن كه