نهج البلاغة ( فارسي ) — الصفحة ٢٤٠

بازداشتن امام حسن ( ع ) از رفتن به ميدان

خشنودىتان را جويم و راه پوزش پويم . خدا دلهاى ما و شما را به راه حق بگرداناد ! و به ما و شما شكيبايى ارزانى دارد ! [ پس فرمود : ] خدا بيامرزد كسى را كه حقى بيند و يارى آن كند يا ستمى بيند و آن را بازگرداند ، و خداوند حق را ياور بود تا حق را به دو برساند .

( 206 )

منع از دشنام شاميان

و از سخنان آن حضرت است چون شنيد كه گروهى از ياران او شاميان را در جنگ صفين دشنام مىگويند

من خوش ندارم شما دشنامگو باشيد . ليكن اگر كرده‌هاى آنان را بازگوييد ، و حالشان را فراياد آريد به صواب نزديكتر بود و در عذرخواهى رساتر . و به جاى دشنام بگوييد خدايا ما و آنان را از كشته شدن برهان ! و ميان ما و ايشان سازش قرار گردان و از گمراهىشان به راه راست برسان ! تا آن كه حق را نمىداند بشناسد و آن كه براى دشمنى مىرود و بدان آزمند است باز ايستد .

( 207 )

بازداشتن امام حسن ( ع ) از رفتن به ميدان

و فرمود آن حضرت در يكى از روزهاى صفين ، چون امام حسن ( ع ) را ديد كه آهنگ جنگ كرده است

اين جوان را نگه داريد و به آمدن با منش مگذاريد - تا قصد جنگ نكند - و پشت مرا نشكند . دريغم آيد كه اين دو را مرگ در رسد و با كشته شدن آنان دودمان رسول خدا ( ص ) به سر رسد . [ و گفتهء او ( ع ) املكوا عنّى هذا الغلام ، از برترين گفتار و فصيحترين سخنان است . ]