نابغه فقه وحديث ، سيد نعمت الله جزائري — الصفحة ٤٣٨

قرار دهم .

* * *

ساقى كرمى كن ز ره لطف مكرر * از بهر خدايم مى گلرنك بياور

افتاده مرا در دل و در جان ، همه آذر * وينرا نبود چاره بجز با لب و ساغر

* يا ناله عود و دف و آواز نى و تار *

هنگام بهار آمد و بگذشت زمستان * گرديد ز نو رشك جنان ساحت بستان

در باغ خراميد ببين بلبل دستان * شد موسم وجد و طرب باده پرستان

* بر خيز نگارا كه خراميم به گلزار *

باران بهار آمد و باريد به صحرا * و ندر پى آن ، باد صبا چون دم عيسى

بخشيده روان ، او به تن مرده غبرا * آن ساخت زمين را پر از لاله حمرا

* پاشيد بر اوراق ز شبنم دُر بسيار *

گرديد سراسر زمن از سبزه قبا پوش * افكنده درى در چمن از خنده خود جوش

بر خيز نگارا ز وفا ده تو به من گوش * يك دم بكن از آنچه گذشته است فراموش

* تا روى نمائيم پى ديدن اشجار *