نابغه فقه وحديث ، سيد نعمت الله جزائري — الصفحة ٤١٩

ذره پرور هر كه مى گردد بسان آفتاب * تا ابد هر گز نمى گردد زوالش را زوال

داردم دنياى دون پيوسته از مقصود ، دور * ديده از عين غلط گويا مرا صاحب كمال

* * *

و همچنين از او است :

شد عروس دهر روزى جلوه گر * با همه آرايشى كورا روا است

گفتم اى دنياى زيبا تا به كى * كار تو با ما همه ، جور و جفا است

گفت اى سيد ، نمى دانى بدان * چون على مرتضى جد شما است

او طلاقم داد و از من درگذشت * دل از اين معنى به دردش مبتلا است

محنت من بر سر اين سلسله * زين سبب پيوسته تا روز جزا است

پس به او گفتم جوابى مختصر * هر چه خواهى كن ، جزايت با خدا است

و ابيات مذكور ترجمه رباعى منسوب به سيد رضى صاحب نهج البلاغه متوفى 406 ( قدس سره ) است .

و مضمون آنها طلاق دادن امير المؤمنين ( عليه السلام ) دنيا را ، در نامه ايكه امام ششم