نابغه فقه وحديث ، سيد نعمت الله جزائري — الصفحة ٢٤٥
و با نوشته صاحب اجازه كبيره كه در حاشيه آن كتاب گفته « أواخر العشر الأربعين بعد المائة والألف » سازگار است ( 1 ) .
نا گفته نماند كه شريف را فرزندى بنام ابو طالب بوده كه عالمى فاضل بوده ، و در اجازه كبيره و جاهاى ديگر مذكور است .
و چون دانستى كه مقدمه تفسير شريف را به ديگرى نسبت داده‌اند ، به برخى از نسبتهاى نا درست ديگر - سرقت هاى ادبى - اشاره مى كنيم .
ابو معشر منجّم ، كه نخست از علماى حديث بود و در سنّ چهل و هفت سالگى به علم نجوم پرداخت ، كتاب المدخل و بعضى كتب ديگر سند بن على منجّم را دزديده و به نام خود كرده به طورى كه در فهرست ابن النديم چاپ مجدّد : 334 به نقل از خط ابن مكتفى كه از خط ابن جهم نقل كرده ، مذكور است .
ابن حوقل ، جهانگرد معروف ، در كتاب خود بيشتر عبارات استخرى را دزديده است ( 2 ) .
غاية الاختصار در علم نسب كه در مصر و نجف اشرف چاپ شده ، قسمتى از النسب الاصيلى ابن طقطقى است ( 3 ) .
الخصائص الكبرى تأليف سيوطى را يكى از معاصران وى اخذ كرده و به خود نسبت داده ، پس سيوطى مقاله‌اى به نام الفارق بين المصنف و السارق
( 1 ) و همين عبارت در خاتمه مستدرك الوسائل : 385 ، و تكملة أمل الآمل : 442 ، و الذريعة 15 : 124 منقول است . ( 2 ) مقدمه صورة الأرض : 6 ، و مشعشعيان : 74 - 75 . ( 3 ) مقدمه منتقلة الطالبيه : 26 .